ಮಲೆನಾಡಿನ ನಿಗೂಢ ಡೈರಿ: ಒಂದು ರಹಸ್ಯದ ಪಯಣ

"ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಗೋಡೆಗಳು ಸತ್ಯ ನುಡಿದಾಗ: ವಿನಯ್ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜನ ನಿಗೂಢ ಡೈರಿಯ ರೋಚಕ ಪಯಣ." ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಜೆಮಿನಿ

ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೆ ಮರಳಿದ್ದ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಿಮೆಂಟ್ ಕಾಡಿನ ಜಂಜಾಟ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕಿರಿಕಿರಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರದೆಯ ಮುಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳ ಟಾರ್ಗೆಟ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ಅವನಿಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಮಲೆನಾಡಿನ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಅವನ ಹಳೆಯ ಮನೆ ಈಗ ಅನಾಥವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಆ ಕಡೆ ಯಾರೂ ಸುಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲಾ ನಗರ ಸೇರಿದ್ದರು, ಈ ಹಳೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಗೋಡೆಯ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ವಿನಯ್ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಆ ತೇವಭರಿತ ಗಾಳಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡಗಳ ಮೇಲೆ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳು ಅನಾಥವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದವು, ಕಳೆಗಿಡಗಳು ಅಂಗಳವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿದ್ದವು. ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ವಿನಯ್ ಹಳೆಯ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ಹಾಕಿದಾಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕಿರುಗುಟ್ಟುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಬಾಗಿಲಿನ ಶಬ್ದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಮೌನವಾಗಿ ಹೂತುಹೋಗಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳ ಆಕ್ರಂದನದಂತಿತ್ತು.

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹಳೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ವಾಸನೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಹಳೆಯ ಮರದ ಜಂತಿಗಳು, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಕುಸುರಿ ಕೆತ್ತನೆಗಳು ಅಜ್ಜನ ಕಾಲದ ವೈಭವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿನಯ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಮನೆಯನ್ನು ಸುತ್ತು ಹಾಕತೊಡಗಿದ. ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಈ ಮನೆ ಸದಾ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನ್ಯಾಯ-ನೀತಿ ಹೇಳಲು ಜನ ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಂದು ಕೇವಲ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸಂಜೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಕೇಳಬೇಕೆ? ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದೆ ಶುರುವಾಗಿ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಕಾಡುವ ಮಳೆ. ವಿನಯ್ ಮನೆಯ ಮೇಲಿನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದ. ಅದು ಅಜ್ಜನ ಓದುವ ಕೋಣೆ. "ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಗುಣುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡ. ಆ ಕೋಣೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ತೇಗದ ಮರದ ಅಲ್ಮೇರಾ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಧೂಳು ಹಿಡಿದು ಮಲಗಿದ್ದವು. ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

ಹಳೆಯ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ಮತ್ತು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆಗೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಮೇರಾದ ಹಿಂಭಾಗದ ಮರದ ಹಲಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲವಾಗಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವನು ಆ ಹಲಗೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿದಾಗ ಒಳಗಡೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾದ ಸಣ್ಣ ಗೂಡು ಇತ್ತು. ಆ ಕತ್ತಲೆಯ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಒಂದು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಚರ್ಮದ ಡೈರಿ ಇತ್ತು. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಡೈರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ವಿನ್ಯಾಸವೇ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣದಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಂತಹ ಬೀಗವನ್ನೂ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಆ ಬೀಗದ ಕೈ ಅಲ್ಮೇರಾದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಂದು ದಾರದ ತುಂಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು.

ವಿನಯ್ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಮೊದಲ ಪುಟವನ್ನು ತಿರುವಿದ. ಹೊರಗಡೆ ಗುಡುಗು ಸಹಿತ ಮಳೆ ಜೋರಾಯಿತು. ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡು ಇಡೀ ಮನೆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು. ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಟಾರ್ಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಡೈರಿಯ ಮೊದಲ ಪುಟವನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದ. ಅಜ್ಜನ ಸುಂದರವಾದ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಮೊದಲ ವಾಕ್ಯ ಅವನನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತು:

"ವಿನಯ್, ನೀನು ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯ ಎಂದರೆ ನಾನು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 1980ರ ಆ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂದು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಪಾಪವೋ ಅಥವಾ ಕರ್ತವ್ಯವೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ನನಗೆ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾದವು. ಈ ಮನೆಯ ಅಡಿಪಾಯದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಘೋರ ರಹಸ್ಯವಿದೆ..."

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆಂದಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪನ ಮುಖ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ಅಜ್ಜ ಅಂದ್ರೆ ಶಿಸ್ತು, ಅಜ್ಜ ಅಂದ್ರೆ ಧರ್ಮದ ಸಾಕಾರ ರೂಪ ಎಂದೇ ಅವನು ನಂಬಿದ್ದ. ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಡಿಪಾಯದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾರಲ್ಲ? ಅಂದು ನಡೆದ ಆ ಘೋರ ಘಟನೆಯಾದರೂ ಏನು? ಆ 1980ರ ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿತ್ತು?

ಡೈರಿಯ ಮುಂದಿನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದರು. ಅವನ ಹೆಸರು 'ರುದ್ರ'. ರುದ್ರ ಅಜ್ಜನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯನೋ ಅಥವಾ ಶತ್ರುವೋ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಶಂಕರಪ್ಪನ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂಘರ್ಷ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ರಹಸ್ಯ.

ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಯಾರೋ ಓಡಾಡಿದ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ವಿನಯ್ ತಕ್ಷಣ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಗಾಳಿಗೆ ಅಡಿಕೆ ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಿಂತು ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಡೈರಿ ಹಿಡಿದು ಅವನು ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು, ಈ ಮನೆಗೆ ತಾನು ಬಂದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಜ್ಜ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಲು!

ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕು ಡೈರಿಯ ಹಳದಿ ಪುಟಗಳ ಮೇಲೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಎರಡನೇ ಪುಟವನ್ನು ತಿರುವಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ 1980ರ ಆಗಸ್ಟ್ 15ರ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ನಮೂದಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಯ ದಿನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.

ಡೈರಿಯ ಸಾಲುಗಳು ಹೀಗಿದ್ದವು:

"ಊರೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬದ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ರುದ್ರ ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ರುದ್ರ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಗೆಳೆಯನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಂದು ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕ್ರೌರ್ಯ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ತಾಳೆಗರಿಗಳ ಕಟ್ಟು ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಸರ್ವನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ..."

ವಿನಯ್ ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ರುದ್ರನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ರುದ್ರ ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಜ್ಯೋತಿಷಿ ಮತ್ತು ಆಯುರ್ವೇದ ಪಂಡಿತನ ಮಗ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗಿರುವ ನಿಧಿಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತ ಮೋಹ. ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಊರಿನ ಗೌಡರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಈ ಊರಿನ ಯಾವ ಮಣ್ಣನ್ನೂ ಅಗೆಯುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ರುದ್ರನಿಗೆ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು—ಈ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಅಡಿಪಾಯದ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರೆ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು.

ಡೈರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಂದಿನ ವಿವರಣೆ ವಿನಯ್‌ನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತು. ಅಂದು ಶ್ರಾವಣದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಮಳೆ ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿದ್ದ ರಾತ್ರಿ ರುದ್ರ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರುಮಯವಾಗಿತ್ತು. "ಶಂಕರಪ್ಪ, ಆ ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಡು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆರೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದು ರುದ್ರ ಅರಚಿದ್ದನಂತೆ.

ವಿನಯ್ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಚಳಿಯಿಂದ ಅವನ ಮೈ ನಡುಗಿತು. ಡೈರಿಯಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಗದದ ಚೂರು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ರೇಖಾಚಿತ್ರವಿತ್ತು. ಅದು ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ನಕ್ಷೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನಕ್ಷೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ "ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಡ" ಎಂದು ಅಜ್ಜ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದರು.

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸಿತು—ಈ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿಲ್ಲ, ಇದು ಈ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಒಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಅಜ್ಜ ಯಾಕೆ ರುದ್ರನಿಗೆ ಆ ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ? ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಏನಿತ್ತು? ರುದ್ರ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಯವಾದ? ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಇಂದಿಗೂ ರುದ್ರನ ಹೆಸರೆತ್ತಿದರೆ ಯಾಕೆ ಮೌನವಾಗುತ್ತಾರೆ?

ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯ ರಾಘವನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ. "ರಾಘವ, ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜನ ಕಾಲದ ರುದ್ರ ಎಂಬುವವರ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾ?" ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ರಾಘವನಿಂದ ರಿಪ್ಲೈ ಬಂತು: "ವಿನಯ್, ಆ ಹೆಸರನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಎತ್ತಬೇಡ. ಅದು ಈ ಊರಿಗೆ ಶಾಪ. ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ? ತಕ್ಷಣ ವಾಪಸ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡು!"

ರಾಘವನ ಆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ವಿನಯ್‌ನ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ನೂರ್ಮಡಿಗೊಳಿಸಿತು. ಅಜ್ಜ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ "ಪಾಪ ಅಥವಾ ಕರ್ತವ್ಯ" ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿತ್ತು.

ರಾಘವನ ಆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ವಿನಯ್‌ನ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. "ತಕ್ಷಣ ವಾಪಸ್ ಬಂದುಬಿಡು" ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅವನನ್ನು ಆಲೋಚನೆಗೆ ದೂಡಿತು. ರಾಘವ ವಿನಯ್‌ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯ, ಈಗ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಈ ಊರಿನ ಇಂಚಿಂಚು ಇತಿಹಾಸ ಗೊತ್ತು. ಅಂತಹವನು ಇಷ್ಟು ಗಾಬರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ, ಈ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಯ ಕೇವಲ ಕಟ್ಟುಕಥೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ನೀಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತರಹದ ಭಾರವಾದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಡೈರಿಯನ್ನು ಮಡಿಚಿಟ್ಟು, ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಬಂದ. ಅಜ್ಜನ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿ ಹಿತ್ತಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಬಾವಿಯ ಸುತ್ತ ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಆ ಬಾವಿಯ ನೀರನ್ನು ಬಳಸುವುದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. "ಆ ನೀರು ಕಲುಷಿತವಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು ಎಂಬುದು ಈಗ ವಿನಯ್‌ಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿನಯ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ. ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಬಾವಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಹಾಯಿಸಿದ. ಬಾವಿಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಕೆತ್ತಿದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅವು ಕೇವಲ ಕೆತ್ತನೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಜ್ಜ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ತಾಳೆಗರಿಗಳಲ್ಲಿರುವಂತಹ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿದ್ದವು! ಬಾವಿಯ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಪಾಚಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ನೀರು ಕಪ್ಪಾಗಿ, ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿತ್ತು.

ಅವನು ಬಾವಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಯಾರೋ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಬೆವರುತ್ತಾ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಗಾಲಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು. ಅದು ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶೂ ಧರಿಸಿದ್ದ. ಆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಬಾವಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದವು.

ಮರಳಿ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದ ವಿನಯ್ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಡೈರಿಯ ಮುಂದಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದ. ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಅಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಆಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು:

"1980ರ ಆ ರಾತ್ರಿ, ರುದ್ರ ತನ್ನ ಹಠ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಳೆಗರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದ. ಹೋರಾಟದ ನಡುವೆ ರುದ್ರ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಅದು ಅಪಘಾತವೋ ಅಥವಾ ನಾನೇ ತಳ್ಳಿದ್ದೋ... ಇಂದಿಗೂ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಬಾವಿಯ ನೀರಿನಿಂದ ಕೇಳಿಬಂದ ಆ ಕಿರುಚಾಟ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನದ್ದಲ್ಲ. ರುದ್ರ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಆ ಬಾವಿಯ ಕೆಳಗಿರುವ ಗುಪ್ತ ಸುರಂಗದೊಳಗೆ ಮರೆಯಾದ. ಅಂದಿನಿಂದ ಈ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿದೆ. ರುದ್ರ ಯಾವುದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದನೋ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಆ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೂತುಹಾಕಿದೆ..."

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ಲಿಂಕ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ ಆ 'ಪೆಟ್ಟಿಗೆ', ರುದ್ರನ ಸಾವು ಮತ್ತು ಬಾವಿಯ ರಹಸ್ಯ... ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ವಿನಯ್ ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಹಠಾತ್ತನೆ ಅವನ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಯಿತು. ಅಪರಿಚಿತ ನಂಬರ್. ವಿನಯ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದ. ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಧ್ವನಿ ಅವನ ರಕ್ತವನ್ನೇ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು. "ವಿನಯ್... ಅಜ್ಜ ಹೂತಿದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ತೆಗೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಡೈರಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಕ್ಷೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಓದು..." ಅಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಕರೆ ಕಟ್ ಆಯಿತು. ಆ ಧ್ವನಿ ರುದ್ರನದ್ದೇ? ಅಥವಾ ಮತ್ಯಾರಾದರೂ ಈ ರಹಸ್ಯದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆ ಒಂದು ಕರೆ ವಿನಯ್‌ನನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಡುಗಿಸಿತ್ತು. "ಅಜ್ಜ ಹೂತಿದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ತೆಗೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ" ಎಂಬ ಮಾತು ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ? ಅಜ್ಜನ ರಹಸ್ಯ ಇನ್ಯಾರಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ? ವಿನಯ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕು ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದಿಂದ ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿನಯ್ ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ಕೆಂಪು ಡೈರಿಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಒಂದು ರೇಖಾಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಒಳಗಿನ ಗೋಡೆಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಚಿತ್ರದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ "ಮೂರು ಕಲ್ಲುಗಳು ಸರಿ ಇಲ್ಲ" ಎಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬರೆದಿತ್ತು.

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಗೊತ್ತು, ಆ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು. ಆದರೆ ತನ್ನ ಅಜ್ಜ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದ ಹೊರತು ಅವನಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮರಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಂದ. ಅದನ್ನು ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ, ಅದರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯಲು ಸಿದ್ಧನಾದ.

ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತಂಪು ಗಾಳಿ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಬಾವಿಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪಾಚಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಯಿಸಿದ. ಅಜ್ಜ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿದಂತೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ಹತ್ತು ಅಡಿ ಆಳದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕಲ್ಲುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಬಂದಂತೆ ಇದ್ದವು. ವಿನಯ್ ಆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಪೂರ್ತಿ ಶಕ್ತಿ ಹಾಕಿ ಆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿದಾಗ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಿರುಗುಟ್ಟುವ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದಾದ ಗುಪ್ತ ಗೂಡು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಅದರ ಒಳಗೆ ಒಂದು ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇತ್ತು. ವಿನಯ್ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ತಂದ. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜನ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇತ್ತು: "ಇದು ತೆರೆಯಲು ಕೇವಲ ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಬೇಕು."

ವಿನಯ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಇಡೀ ಮೈ ಕೆಸರುಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಹಳೆಯ ಪಕ್ಕಾ (Spanner) ಒಂದನ್ನು ತಂದ. ಬೀಗವನ್ನು ಮುರಿದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಚಿನ್ನಾಭರಣವಲ್ಲ! ಬದಲಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕೆಲವು ಫೋಟೋಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯ. ಆ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿನಯ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಮತ್ತು ರುದ್ರ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು? ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯಲಾಗಿತ್ತು. ಫೋಟೋದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಸರು ಬರೆದಿತ್ತು: 'ಸದಾಶಿವ'.

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಸದಾಶಿವನ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವನು ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಭೂಹಿಡುವಳಿದಾರ. ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ರುದ್ರನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈ ಸದಾಶಿವನ ಹೆಸರನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಎತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ "ಪಾಪ" ಇದೇನಾ?

ಹಠಾತ್ತನೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ಕಾರೊಂದು ಬಂದು ನಿಂತ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಯಾರೋ ಬಂದಿರುವುದು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗ, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಳೆಯ ಕೋಟು ಧರಿಸಿ ಅವನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉದ್ದನೆಯ ವಸ್ತು ಇತ್ತು... ಅದು ಕೋಲೋ ಅಥವಾ ಲಾಠಿಯೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಅಜ್ಜನ ಅಲ್ಮೇರಾದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಸಿದ. ಹೊರಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆ ಬಡಿತದ ಶಬ್ದ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜು ಪುಡಿಯಾಯಿತು! ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜು ಪುಡಿಯಾದ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ವಿನಯ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸ್ತಬ್ದನಾದ. ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಆ ಒಡೆದ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಗಿಲ ಮೇಲಿನ ಆ ಬಡಿತ ಈಗ ನಿಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಯಾರೋ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಟಾರ್ಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಯ ಸಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಈಗ ತಾನೇ ಬಾವಿಯಿಂದ ತೆಗೆದ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ರಹಸ್ಯಗಳು ಮೇಳೈಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ 'ಸದಾಶಿವ' ಯಾರು? ಅಜ್ಜ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿದಿದ್ದರು?

ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಾಗಿಲು ಕೀಲಿ ಹಾಕಿದ್ದರೂ, ಅದು ತಾನಾಗಿಯೇ ತೆರೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೆರಳು ಒಳಗೆ ಬಂದಿತು. ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಳೆಯ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ದೀಪದ ಕಂಭವನ್ನು ಆಯುಧದಂತೆ ಇಡಿದು ಆ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದ. ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಕ್ಷಣವೇ, "ವಿನಯ್, ಗಾಬರಿ ಬೇಡ! ನಾನು ರಾಘವ!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದ.

ವಿನಯ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಲೈಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಪವರ್ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. "ರಾಘವ, ನೀನಾ? ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕಿಟಕಿ ಒಡೆದು ಯಾಕೆ ಬಂದೆ?" ಎಂದು ವಿನಯ್ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದ. ರಾಘವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಭಯವಿತ್ತು. ಅವನ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. "ವಿನಯ್, ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಂದೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಡ ಎಂದು. ಹೊರಗೆ ನೋಡು, ನಿನ್ನ ಕಾರಿನ ಟೈರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಯಾರೋ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಆ ಬಾವಿಯಿಂದ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ತಂದಿದ್ದನ್ನು ಅವರು ನೋಡಿದ್ದಾರೆ!"

ವಿನಯ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ, "ಅವರು ಅಂದರೆ ಯಾರು ರಾಘವ? ಈ ಸದಾಶಿವ ಯಾರು? ನನಗೇನೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ."

ರಾಘವ ಒಂದು ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಧ್ವನಿ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದ. "ಸದಾಶಿವ ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ಸಾಲಗಾರ. ಆದರೆ ಅವನು ಕೇವಲ ಸಾಲಗಾರನಲ್ಲ, ಮಾಟ-ಮಂತ್ರಗಳ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕ್ರೂರ ಮನುಷ್ಯ. ರುದ್ರ ಅವನ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ. ಅಂದು ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಸದಾಶಿವನ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಜಗಳ ನಡೆದಿತ್ತು. ಸದಾಶಿವ ಹಳ್ಳಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ತಾಳೆಗರಿಗಳನ್ನು ಕದಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಹೋದ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ, ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಊರಿನಿಂದಲೇ ಹೊರಹಾಕಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಂದು ಹೋದ ಸದಾಶಿವ ಮತ್ತೆ ಮರಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಜನ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಆ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದರು ಎಂದು..."

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಈಗ ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ "ಪಾಪ" ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅಜ್ಜ ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬ ಅರಿವು ವಿನಯ್‌ನನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿತು.

ವಿನಯ್ ಅಲ್ಮೇರಾದ ಹಿಂದೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದ. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ರಾಘವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ರಾಘವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು. ಅವನ ಮುಖದ ಭಾವನೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿತು.

"ವಿನಯ್, ಈ ನಾಣ್ಯ ಕೇವಲ ಬೆಳ್ಳಿಯದ್ದಲ್ಲ. ಇದು ಆ ಹಳೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ರಹಸ್ಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಕೀಲಿ! ಇದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸದಾಶಿವನ ವಂಶಸ್ಥರು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಿನಗೆ ಬಂದ ಆ ಫೋನ್ ಕಾಲ್... ಅದು ಬೇರೆ ಯಾರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ, ಸದಾಶಿವನ ಮೊಮ್ಮಗನದ್ದು!" ಮಾತು ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಯಾರೋ ಜೋರಾಗಿ ಅರಚಿದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ರಾಘವ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ, "ವಿನಯ್, ಅವರು ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು! ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಂಜು ಹಿಡಿದು ಅಡಿಕೆ ತೋಟದಿಂದ ಜನ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ!"

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಈಗ ದಾರಿ ಕಾಣದಂತಾಯಿತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ರಹಸ್ಯ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೆದರಿರುವ ಗೆಳೆಯ, ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಶತ್ರುಗಳು. ಅಜ್ಜ ಬರೆದಿದ್ದ "ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ" ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು. ಪಂಜಿನ ಬೆಳಕು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಚಿತ್ರ ನೆರಳುಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಗುಂಪು ಮತ್ತು ಅವರ ಕೂಗು ವಿನಯ್‌ನ ಎದಬಡಿತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು. ರಾಘವ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ. "ವಿನಯ್, ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದ.

ಆದರೆ ವಿನಯ್‌ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಹೊರಗಿದ್ದ ಜನ "ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಜಯವಾಗಲಿ" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಶತ್ರುಗಳ ಕೂಗಿನಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಿನಯ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ. ಹೊರಗೆ ಊರಿನ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ರಾಘವನ ತಂದೆ ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಂಜುಗಳಿದ್ದವು. ಅವರ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ಮುದಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದರು—ಅವರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ಆಪ್ತ ಸಹಾಯಕ ಸೋಮಣ್ಣ.

ಸೋಮಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ವಿನಯ್‌ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟರು. "ವಿನಯ್, ಗಾಬರಿ ಬೇಡ. ನಿನಗೆ ಆ ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದು ನಾನೇ. ನಿನ್ನನ್ನು ಹೆದರಿಸುವುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಜ್ಜ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಬಂದೆ." ವಿನಯ್ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ, "ಸೋಮಣ್ಣ, ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಆ ಸದಾಶಿವ ಯಾರು? ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದೇನು? ಅಜ್ಜ ಯಾಕೆ ಪಾಪದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದರು?"

ಸೋಮಣ್ಣ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಸದಾಶಿವ ಮತ್ತು ರುದ್ರ ಇಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ವಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಕದಿಯಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅದನ್ನು ತಡೆದರು. ಹೋರಾಟದ ನಡುವೆ ಅವರು ಬಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ನಿಜ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅವರನ್ನು ಸಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಾವಿಯ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿದರು. ಅದು ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಒಂದು ನಾಟಕವಾಗಿತ್ತು. ಅಜ್ಜ ಅಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ 'ಪಾಪ'ವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಪಾಪದ ಹಿಂದೆ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಒಳಿತಿತ್ತು."

ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಸೋಮಣ್ಣನಿಗೆ ನೀಡಿದ. ಸೋಮಣ್ಣ ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ತುಳಸಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಬುಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಒತ್ತಿದರು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅಂಗಳದ ಒಂದು ಕಲ್ಲು ಸರಿದು ಕೆಳಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಳಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅದರೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ತಾಳೆಗರಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನದ ದಾಖಲೆಗಳಿದ್ದವು.

"ವಿನಯ್, ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಇವುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಂದಲೂ ಇದನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದ್ದರು. ಅವರು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಈ ಜ್ಞಾನ ತಪ್ಪು ಕೈಗೆ ಸೇರಬಾರದು ಎಂದು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಈ ಮನೆ, ಈ ಬಾವಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಅಷ್ಟೇ," ಎಂದರು ಸೋಮಣ್ಣ. ವಿನಯ್‌ಗೆ ಈಗ ಅಜ್ಜನ ಮೇಲಿದ್ದ ಗೌರವ ನೂರ್ಮಡಿಯಾಯಿತು. ಅಜ್ಜ ಬರೆದಿದ್ದ "ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ" ಎಂದರೆ ಇದೆ—ಸತ್ಯವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡು ಹಸಿರಾಗಿ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಆ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಮಿತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ರಾಘವ ತನ್ನ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟು ವಿನಯ್ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ. ವಿನಯ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮರಳಲು ಸಿದ್ಧನಾದ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನ ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಆ ಕೆಂಪು ಡೈರಿ ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಜ್ಜ ಕಲಿಸಿದ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಕಾರನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅಜ್ಜ ಶಂಕರಪ್ಪ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಮನೆ ಈಗ ಮೌನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಪುಟವಾಗಿ ವಿನಯ್‌ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿತ್ತು.

ಮುಕ್ತಾಯ.

❖

ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ

ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು

ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ

🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ

(Disclaimer):

"ಗಮನಿಸಿ: ಈ ಕಥೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ನೈಜ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರುವ ಚಿತ್ರವು 'ಜೆಮಿನಿ ಎಐ' ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ."