 |
| ಕೆರೆಯ ಜೀವಜಲದೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಮತೆಯ ಸಾರ್ಥಕ ಕ್ಷಣ. |
ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಬೆಟ್ಟದ ಸಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರೋ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ ಹೆಸರು 'ಬೆಟ್ಟದ ಹಳ್ಳಿ'. ಆ ಊರಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಅಂದ್ರೆ ಬರೀ ಹೆಸರಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಗೌರವ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ಗಡಿ ದಾಟಿದ್ರೂ ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಣ್ಣು ಕಂಡ್ರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಚೈತನ್ಯ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಗದ್ದೆಗಿಳಿದ್ರೆ ಹದಿನಾರರ ಹರೆಯದವನೂ ಸೋಲಬೇಕು, ಹಂಗಿತ್ತು ಅವರ ಒಡನಾಟ. ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನೂ ಅಷ್ಟೇ, ಎಂಥಾ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ನಗುಮುಖದಲ್ಲೇ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಗುಣ.
ಆದ್ರೆ, ಮನೇಲಿರೋ ಈ ದಂಪತಿಗಳಿಗೂ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿರೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ದೊಡ್ಡವ ರವಿ, ಚಿಕ್ಕವ ಸುನಿಲ್ ಇಬ್ರೂ ನಗರದ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋರು. ಅವರಿಗೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂಥರಾ ವಾಕರಿಕೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮನೇಲಿ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಿರಿಕಿರಿನೇ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಿತ್ತು.
"ಅಪ್ಪಾ, ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ಅಂತ ಈ ಕೆಸರು-ಗದ್ದೆ ಅಂತ ಒದ್ದಾಡ್ತೀರಿ? ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಸೊಂಟ ನೋವು ಅನ್ಕೊಂಡು ಇರೋ ಬರೋ ಕಾಯಿಲೆ ತಂದುಕೊಳ್ತೀರಿ. ಈ ಜಮೀನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಲೇಔಟ್ಗೆ ಮಾರಿಬಿಡಿ. ಒಳ್ಳೆ ರೇಟು ಬರ್ತಿದೆ. ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಎಸಿ ರೂಮಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು, ನಡಿರಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ," ಅಂತ ರವಿ ಪೀಡಿಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಸುನಿಲ್ ಹೂಂ ಅಂದಿದ್ದ.
ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, "ರವಿ, ನೀವು ಎಸಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕೋರು, ನಾವಿಬ್ಬರು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದೋರು. ಈ ಭೂಮಿ ನಮ್ಗೆ ಬರೀ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಪ್ಪ, ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ-ಮುತ್ತಜ್ಜರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಉಸಿರು. ಉಸಿರನ್ನ ಯಾರಾದ್ರೂ ಮಾರ್ಕೊತಾರಾ?" ಅಂದಾಗ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.
ಆ ವರ್ಷ ಬೆಟ್ಟದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಯಾಕೋ ಶನಿ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದ ಹಂಗಿತ್ತು. ವರುಣ ದೇವ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹನಿ ಮಳೆನೂ ಇಲ್ದೆ, ಸಹ್ಯಾದ್ರಿಯ ಹಸಿರೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಸೀದು ಹೋಗ್ತಿತ್ತು. ಊರ ಜೀವನಾಡಿ ಆಗಿದ್ದ ಕೆರೆ, ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ ಗದ್ದೆಯಂತೆ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಜನರೆಲ್ಲಾ ಗುಳೆ ಹೋಗೋಕೆ ರೆಡಿಯಾಗಿ, ಗಂಟುಮೂಟೆ ಕಟ್ತಾ ಇದ್ರು.
ಇತ್ತ ಸಿಟಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಸದ್ದು ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇತ್ತು. "ನೋಡಿ ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಈಗಲಾದ್ರೂ ನಮ್ ಮಾತು ಕೇಳಿ. ಇರೋಬರೋ ಜಮೀನನ್ನ ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟು ಪ್ಯಾಟೆಗೆ ಬಂದ್ಬಿಡಿ. ಹನಿ ನೀರಿಲ್ಲದ ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ತಿನ್ನೋಕೆ ಆಗುತ್ತಾ?" ಅಂತ ಮಕ್ಕಳು ಫೋನಲ್ಲೇ ಕೂಗಾಡ್ತಿದ್ರು.
ಆದ್ರೆ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಆ ಬತ್ತಿದ ಕೆರೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು. "ಈ ಕೆರೆ ಒಣಗಿದ್ರೆ ಊರು ಉಳಿಯಲ್ಲ ಕಣೋ, ಕೆರೆ ಅಂದ್ರೆ ಊರ ಹಟ್ಟಿಯ ತಾಯಿ ಇದ್ದಂಗೆ. ಅದನ್ನ ಹಂಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಈ ಊರು ಸ್ಮಶಾನ ಆಗೋಕೆ ಎಷ್ಟೊತ್ತಾದೀತು?" ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡವ್ರು, ತಮ್ಮ ಹಳೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಸನ್ನ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದ್ರು.
ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಗಾಬರಿಯಿಂದ, "ರೀ, ಈ ಇಳಿವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತೋ ಸಾಹಸ ನಿಮ್ಗೆ ಬೇಕಾ? ಊರವರೇ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ, ನಿಮ್ಮೊಬ್ಬರಿಂದ ಆಗೋ ಕೆಲಸನಾ ಇದು?" ಅಂದ್ರು.
ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಹಾರೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತು, "ಪಾರ್ವತಿ, ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕೂತ್ರೆ ಕೂತಲ್ಲೇ ಸಾಯ್ತೀವಿ. ಈ ಕೆರೆ ಒಡಲು ತುಂಬಿದ್ರೆ ನಾಳೆ ನಮ್ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆಟ ಆಡ್ತಾವೆ. ನೀನು ರೊಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡು ಸಾಕು," ಅಂತ ಕೆರೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ರು.
ಊರಿನ ಜನ ನೋಡಿ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದ್ರು. "ನೋಡ್ರಪ್ಪಾ, ಈ ಮುದಿ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇವನಿಗೇನು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿದೆಯಾ? ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತಿ ಮಳೆ ತರಿಸ್ತಾನಂತೆ ಈ ಮುದಿ ಎತ್ತು!" ಅಂತ ಆಡ್ಕೊಂಡ್ರು.
ಆದ್ರೆ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ರೊಟ್ಟಿ ಬುತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಕೆರೆಯ ಕೆಸರಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು. ಇದನ್ನ ನೋಡಿದ ಶಾಲಾ ಮಾಸ್ಟರ್ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣಪ್ಪನವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. "ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯಣ್ಣ, ನೀವು ಒಂಟಿಯಲ್ಲ, ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ," ಅಂತ ತನ್ನ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಗ ವಿನಯ್ನನ್ನೂ ಕರ್ಕೊಂಡು ಕೆರೆಗಿಳಿದ್ರು.
ಮುದಿ ಜೀವದ ಆ ಛಲ, ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗನ ಆ ಉತ್ಸಾಹ ನೋಡಿ ಊರ ಯುವಕರ ರಕ್ತ ಕುದಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಹಾರೆ-ಬುಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಕೆರೆಗಿಳಿದಾಗ, ಬತ್ತಿದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಭರವಸೆಯ ಹರಿವು ಶುರುವಾಯ್ತು!
ಸಿಟಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರು ಅಪ್ಪನ ಹಠ ನೋಡಿ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ರು. "ಅಪ್ಪಾ, ಸಾಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಈ ಹುಚ್ಚಾಟ. ಕೈಕಾಲು ಸೋತು ಮೂಲೆ ಸೇರೋ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಸರು ಮಣ್ಣಿನ ಸಹವಾಸ ನಿಮ್ಗೆ ಬೇಕಾ? ಮರ್ಯಾದೆ ಇರೋವಾಗ್ಲೇ ಜಮೀನು ಮಾರಿ ನಮ್ ಜೊತೆ ಬಂದ್ಬಿಡಿ," ಅಂತ ರವಿ ಮತ್ತೆ ರಾಗ ಎಳೆದ.
ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಕೆರೆಯ ಏರಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ದೂರದ ಗುಡ್ಡಗಳತ್ತ ನೋಡ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ರು, "ನೋಡ್ರಪ್ಪಾ, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣು ನಮಗೆ ಬರೀ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಲಹಿರೋ ತಾಯಿ. ತಾಯಿ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗೋದು ಗಂಡಸ್ತನ ಅಲ್ಲ ಕಣೋ. ನೀವು ಬೇಕಾದ್ರೆ ಪ್ಯಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿರಿ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಕೆರೆ ಒಡಲು ತುಂಬೋವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕದಲಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ," ಅಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬಂದ್ ಆಯ್ತು. ಅವರ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದ ಮುಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ವಾದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿ ಹೋಯ್ತು.
ಊರವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತುವ ಕೆಲಸ ಹಬ್ಬದ ತರ ನಡೀತು. ಕೆರೆ ಈಗ ಆಳವಾಗಿ, ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ವರುಣ ದೇವನ ಹನಿಗಾಗಿ ಕಾಯ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಕುಣಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವು. ಊರ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣು ಮೇಲೆ ಮಾಡಿ, "ಇವತ್ತಾದ್ರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸುರೀತಾನಾ?" ಅಂತ ಮುಗಿಲನ್ನೇ ನಂಬಿ ಕುಳಿತಿದ್ರು.
ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ದಿನಾ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಕೆರೆ ಏರಿ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಆಕಾಶದ ಮೋಡಗಳ ಚಲನವಲನ ನೋಡ್ತಿದ್ರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದೆಂತದೋ ಒಂದು ದೃಢತೆ, ಆದ್ರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಆತಂಕ.
"ಪಾರ್ವತಿ, ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಕೆರೆನಂತೂ ಹದ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀವಿ. ಆ ಮುಗಿಲಪ್ಪ ಒಂದು ಹನಿ ಕರುಣೆ ತೋರದಿದ್ರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡ ಆದೀತಾ?" ಅಂತ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಮೆಲು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದಾಗ, ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು.
"ಬರ್ತಾನೆ ಬಿಡಿ, ನಮ್ಮ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಫಲ ಕೊಡದಷ್ಟು ಆ ವರುಣ ದೇವ ಕಲ್ಲೆದೆಯವನಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆ ನಿಜವಾಗಿದ್ರೆ ಆಕಾಶ ತಾನಾಗಿಯೇ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸುತ್ತೆ," ಅಂತ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬ್ತಿದ್ರು. ಬೆಟ್ಟದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಉಸಿರು ಈಗ ಬರೀ ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು.
ಆ ಸಂಜೆ ಆಕಾಶ ಅದೆಂತೋ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಮೈ ಚಳಿ ಬಿಟ್ಟು ನಿಂತಿತ್ತು. ಗುಡುಗು-ಸಿಡಿಲಿನ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಬೆಟ್ಟದ ಸಾಲುಗಳೇ ನಡುಗಿದಂತಾದವು. ಊರ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಕೆರೆ ಏರಿಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅ ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಮಳೆ ಹನಿ ಮೊದಲು ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಶುರುವಾಯ್ತು ನೋಡಿ... ಧೋ ಅಂತ ಸುರಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಗೆ ಧರೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಮೀಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬರಗಾಲದ ಬೇಗೆಗೆ ಬೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದ ಬೆಟ್ಟದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಆ ಮಳೆ ಬರೀ ನೀರಲ್ಲ, ಅದು ದೇವರಿತ್ತ ಪ್ರಸಾದ!
ಕೆರೆಯ ಒಡಲಿಗೆ ನೀರು ನುಗ್ಗೋದನ್ನ ಕಂಡ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. "ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟ ಕಣೋ ಮಳೆರಾಯ, ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟ!" ಅಂತ ಅವರು ಕೆಸರು ಮಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕೂತಾಗ, ಊರ ಜನರೆಲ್ಲಾ "ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯಣ್ಣನಿಗೆ ಜೈ!" ಅಂತ ಕೂಗಿದ್ರು. ಮಾಸ್ಟರ್ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಮುದಿ ಜೀವದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಗೆಲುವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿರೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯೋ ಅಚ್ಚರಿ! "ಅಪ್ಪ ಅಂದಿದ್ದನ್ನ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ್ರಲ್ಲಾ" ಅನ್ನೋ ಹೆಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದ್ರೆ, ಇನ್ನೂ "ಪ್ಯಾಟೆಗೆ ಬನ್ನಿ" ಅನ್ನೋ ಹಳೆ ರಾಗ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ಸಲ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. "ಮಕ್ಕಳೇ, ಈಗ ಊರಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ಜೀವ ಉಳಿಸ್ಕೊಬೇಕಾದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲಸ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಬಂದು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಸೊಗಡು ನೋಡಿ ಹೋಗಿ," ಅಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಕರೆದ್ರು.
ವಾರಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ರವಿ-ಸುನಿಲ್ ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದ್ರು. ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದಾಗ ಕಂಡ ಆ ಹಸಿರು, ಆ ತಂಗಾಳಿ ಅವರ ಎಸಿ ರೂಮಿನ ಸುಖವನ್ನೇ ಮರೆಸೋ ಹಂಗಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೆರೆ ಏರಿ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅಂದ್ರು, "ನೋಡ್ರಪ್ಪಾ, ಈ ಕೆರೆ ಕೇವಲ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲ, ಇದು ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಉಸಿರು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಹೋರಾಡಿದೆ, ಈಗ ಊರಿನವರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ನೀರನ್ನ ಹದವಾಗಿ ಬಳಸೋ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಇದೆ. ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತವರು ನೀವು, ಹಳ್ಳಿನೂ ಪ್ಯಾಟೆಯಂತೆ ಮಿಂಚೋ ಹಂಗೆ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ವಾ ನಿಮ್ಮಿಂದ?"
ರವಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಸುನಿಲ್ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದವನು. ತಂದೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಅರಿವಾಯಿತು. ತಾವು ನಗರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ತಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಜೀವವನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ರವಿ ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆಗೆದು ಕೆರೆಯ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶದ ಮ್ಯಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿದನು. ಸುನಿಲ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮೂಲಕ ಹಳ್ಳಿಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸುವ 'ಗ್ರಾಮ ಸಂತೆ' ಎಂಬ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು.
ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಗಳೇ ನಡೆದವು. ರವಿ ಕೆರೆಯಿಂದ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹರಿಸಲು ಸೌರಶಕ್ತಿ ಚಾಲಿತ ಪಂಪ್ಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು. ಸುನಿಲ್ ತನ್ನ ಕಂಪನಿಯ ಸಿ.ಎಸ್.ಆರ್ (CSR) ನಿಧಿಯಿಂದ ಕೆರೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡಲು ಧನಸಹಾಯ ಕೊಡಿಸಿದನು. ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ತೋರುತ್ತಿರುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಆನಂದಬಾಷ್ಪ ಸುರಿಸಿದರು. ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರಿಗಂತೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ನಿಂತಿರುವುದು ಕಂಡು ಸ್ವರ್ಗವೇ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು.
ಊರಿನವರು ಕೂಡ ಬದಲಾಗಿದ್ದರು. "ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹೇಬರಾಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆದ್ರೆ, ಸಂಭ್ರಮದ ನಡುವೆ ಸಂಚೂ ಇತ್ತು! ಪಕ್ಕದೂರಿನ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಅನ್ನೋ ರಾಜಕಾರಣಿ ತನ್ನ ಕಾರ್ಖಾನೆಗೆ ಕೆರೆ ನೀರು ತಿರುಗಿಸೋಕೆ ಜೆಸಿಬಿ ತಂದಾಗ, ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಗುಡುಗಿದ್ರು. "ಇದು ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೆವರು, ಹನಿ ನೀರೂ ಕೊಡಲ್ಲ!" ಅಂತ ಏರಿಯ ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡ ಮಲಗಿದ್ರು. ಇತ್ತ ರವಿ-ಸುನಿಲ್ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ, ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ ಅಂತ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೋರಾಟದ ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿದ್ರು. ಮಲ್ಲಪ್ಪನ ಕುತಂತ್ರದ ಮುಂದೆ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಗೆದ್ದು ಬೀಗಿತು!
ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರವಿ-ಸುನಿಲ್ ಸಿಟಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಬೀಡುಬಿಟ್ರು. ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ-ಪಾರ್ವತಮ್ಮನ ಮನೆ ಈಗ ಬರೀ ಹಸಿರಿನಿಂದಲ್ಲ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿನಿಂದಲೂ ಕಳೆಗಟ್ಟಿದೆ. ಕೆರೆಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಿಯೋ ನೀರನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಶಿವಲಿಂಗಯ್ಯ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ತೋರೋ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೂ ಸುಳ್ಳಾಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಆ ಕುಟುಂಬವೇ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ.
ಬೆಟ್ಟದ ಹಳ್ಳಿ ಈಗ ಬರೀ ಊರಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕು ಕಲಿಸೋ ಪಾಠಶಾಲೆ!
-ಶುಭಂ-
ಕಥೆ: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಜೆಮಿನಿ
ಹಕ್ಕು ನಿರಾಕರಣೆ:
ಈ ಕಥೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜಲ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳಗಳು ಕೇವಲ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ