 |
| "ಮಾತಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಮತೆ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಏಕೆ? ಇದ್ದಾಗ ನೀಡದ ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನ, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸುವ ಕೋಟಿ ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲು." |
ರಾಮದುರ್ಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಭಾರವಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯ ಜೀವ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಅಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹರಡಿದ ಸಾವಿನ ವಾರ್ತೆ, ಪ್ರತಿ ಓಣಿಯಲ್ಲೂ ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ನೋವನ್ನು ಹರಡಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ ಕೂಡ ಅಂದು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಶೂನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಒಂಟಿತನ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಜನರು ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಳುವವರಿಗಿಂತ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ನಿಂತವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ನಿಶ್ಚಲ ದೇಹವಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ದೇಹ ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಷ್ಟೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿದೆ, ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ಆಳವಾದ ಸುಕ್ಕುಗಳು ಆಕೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಂಕಷ್ಟದ ಕಥೆಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಿಳೆಯಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆಕೆಯ ತಾಳ್ಮೆ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಪತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಮೂವರು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಎದುರಿಗಿದ್ದದ್ದು ಬೆಟ್ಟದಂತಹ ಬದುಕು.
ಕೂಲಿ ಮಾಡಿ, ತಾನು ಅರೆಹೊಟ್ಟೆ ಉಂಡು, ಹರಿದ ಸೆರಗನ್ನು ಉಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಕೆ ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆವರಿನ ಹನಿಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸಿತ್ತು. ಹಿರಿಯ ಮಗ ಸುರೇಶ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಎರಡನೆಯವನು ರಮೇಶ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್, ಕೊನೆಯ ಮಗ ನಾಗೇಶ್ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮಿ. ಇಂದು ಆ ಮೂವರೂ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಬಂಗಲೆಗಳ ಅಡಿಪಾಯ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಮಳೆ-ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಶರೀರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೌಕರ್ಯದ ನಡುವೆ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು. ನಗರದ ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪು ಅವರಿಗೆ ಬರುವುದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದು ಮಕ್ಕಳು ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಳಿದಾಗ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಊರಿನ ಗೌಡರು ಕೇಳಿದರು, "ಏನಪ್ಪಾ ಸುರೇಶ, ಅವ್ವನ ಕೊನೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಜೊತೆಗಿರ್ಬೇಕಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ?". ಸುರೇಶ್ ಅಹಂಕಾರದಿಂದಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ, "ಗೌಡ್ರೇ, ನಾವೇನು ಹಣಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವಾ? ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಟಿಎಂಗೆ ಹಣ ಹಾಕ್ತಿದ್ವಿ. ಅವ್ವನಿಗೇ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬರೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ." ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಒಕ್ಕಲಿಗ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಗೊಣಗಿದ, "ಹಣ ತಿಂದು ಹಸಿವು ನೀಗುತ್ತೇನಪ್ಪಾ? ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಗನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತು ಬೇಕಿತ್ತೇ ಹೊರತು ನಿಮ್ಮ ಎಟಿಎಂ ಕಾರ್ಡ್ ಅಲ್ಲ. 'ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳುವ ದನಿ ಆಕೆಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು." ಮಲ್ಲಣ್ಣನ ಮಾತು ಮಕ್ಕಳ ಕಿವಿಗೆ ತಾಕಿದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಐಫೋನ್ಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆಗೋ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಬೇಗ ಬಾರದ ಕಾರಣ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ. ಹಳ್ಳಿಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣೆಗಾಗಿ ಭಜನಾ ತಂಡವೊಂದು ಬಂದಿತ್ತು. ತಂಡದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಶಂಕರಪ್ಪ. ಇಡೀ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಆತನ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗದವರಿಲ್ಲ. ಶಂಕರಪ್ಪ ತನ್ನ ಹಾರ್ಮೋನಿಯಂ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಾಗ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಮೌನವಾಯಿತು. ಶಂಕರಪ್ಪ ಅಪ್ಪಟ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥನಂತೆ ಕಂಡರೂ ಆತನ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಶಂಕರಪ್ಪ ಹಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಅವನ ದನಿ ಇರುಳಿನ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳಿ ಹರಿಯಿತು:
"ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಸಿಗತೈತೆ ಈ ಜಗದಲಿ ಕಾಣೋ... ಹಡೆದ ತಾಯಿಯನು ಕಳಕೊಂಡ ಮ್ಯಾಲ ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವಳೇನೊ ತಮ್ಮ..."
ಹಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲೂ ಚಾಟಿ ಏಟಿನಂತೆ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳ ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಶಂಕರಪ್ಪ ಹಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ವಿವರಣೆ ನೀಡತೊಡಗಿದ, "ನೋಡಿ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರೇ, ಅಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ. ಅವಳು ಇರುವ ತನಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಬಂಗಲೆಗಳು ಕತ್ತಲೆಯ ಗೂಡುಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ನೀಡದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಒಂದು ತುತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ತುತ್ತು ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು. ನೀವೆಲ್ಲಾ ಡಾಲರ್ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿದ ಅಮ್ಮನ ಹರಿದ ಸೆರಗಿನ ಬೆಲೆ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ."
ಈ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿ ಸುರೇಶ ಮತ್ತು ರಮೇಶ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣೀರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಫೋನ್ ಕರೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ "ನನಗೆ ಕೆಲಸವಿದೆ, ಆಮೇಲೆ ಮಾಡು" ಎಂದು ಕಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಸಹ್ಯ ನಡವಳಿಕೆಯ ಅರಿವಿನಿಂದ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಯುವಕರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮುಖ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತೇವಗೊಂಡವು. ಶಂಕರಪ್ಪನ ಗಾಯನ ಅಂದು ರಾಮದುರ್ಗದ ಜನರ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹಾಡಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಶಂಕರಪ್ಪ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಯೇ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಐದು ಗಂಟೆಯಾಯಿತು. ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣಗಳು ರಾಮದುರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು. ಭಜನೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಭಜನೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು ಶಂಕರಪ್ಪನಿಗೆ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. "ಶಂಕರಪ್ಪಣ್ಣ, ನಿಮ್ಮ ಹಾಡು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರಿಸಿತು" ಎಂದರು. ಶಂಕರಪ್ಪ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ. ಹಾದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಆತನಿಗೆ ತಾನು ಜನರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸಿದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ದಕ್ಷಿಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು. ಆತನಿಗೆ ತಾನು ಹಾಡಿದ ಹಾಡಿಗಿಂತಲೂ, ಆ ಹಣದ ಮೌಲ್ಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು.
ಆದರೆ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕತೆ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಶಂಕರಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಗೋದಾವರಿ ಕಟುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದಳು. "ಬಂದ್ರಲ್ಲಾ ಮಹಾಶಯರು! ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಊರವರ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ಹಾಲಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮುದುಕಿಯ ಕಾಟದಿಂದ ನನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ" ಎಂದು ವಿಷ ಕಾರಿದಳು. ಗೋದಾವರಿ ಎಂದಿಗೂ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಭಾಗವೆಂದು ಕಂಡವಳಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೆ ಆ ವೃದ್ಧ ಜೀವ ಒಂದು ಭಾರದ ಹೊರೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಶಂಕರಪ್ಪನ ತಾಯಿ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಹಿಂದೆ "ತಾಯಿ ಮರಳಿ ಬರುವಳೇನೋ" ಎಂದು ಹಾಡಿದ್ದ ಶಂಕರಪ್ಪನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಹಸಿವು ಅಥವಾ ಸಂಕಟ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದ ಶಂಕರಪ್ಪ, "ಏ ಮುದುಕಿ! ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ದಣಿದು ಬಂದಿದ್ದೀನಿ, ನಿನ್ನ ಕಿರಿಕಿರಿ ಶುರುವಾಯ್ತಾ? ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಆಡಿದ್ರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಬೇಕಾದೀತು ಎಚ್ಚರಿಕೆ!" ಎಂದು ಗುಡುಗಿದ. ಆತ ಅದೇ ಕೈಗಳಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದಿದ್ದ, ಅದೇ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದ್ದ, ಆದರೆ ಇಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮುಂದೆ ಆತ ರಾಕ್ಷಸನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಪಾರ್ವತಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ತಾನು ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಮಗ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೀತಿ ಹೇಳುವ ಮಗ ಇಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಆಕೆ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಂಕರಪ್ಪ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಾಡಿನ ಸಾಲಿಗೂ, ತನ್ನ ಬದುಕಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ. ಶಂಕರಪ್ಪ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಆತ ಇಂದಿನ ಇಬ್ಬಂದಿ ಸಮಾಜದ ಸಂಕೇತ. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಸತ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಸಾವಿರಾರು 'ಶಂಕರಪ್ಪ'ಗಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ.
ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ದ್ವಂದ್ವ:
ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಶಂಕರಪ್ಪನ ಪಾತ್ರಗಳು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದು ಒಂದೇ ಪಾಠ - ಸಮಾಜ ಇಂದು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಆಕೆಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಕೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ 'ಪುಣ್ಯತಿಥಿ' ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ 'ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮ್ಮ ದೈವಾಧೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ' ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಫೋಟೋದ ಹಿಂದಿರುವ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣೀರು ಯಾರೂ ನೋಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಒಂದು 'ಬಾಧ್ಯತೆ' (Liability) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಣ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಹಣವಲ್ಲ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಕಿವಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಎರಡು ಮಾತುಗಳು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ಸಾಕಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಹಾಕುವ ಮಗ, ಅಮ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಮ್ಮಿದರೂ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಂಗ್ಯ.
ಕೌಟುಂಬಿಕ ವಿಚ್ಛಿದ್ರತೆ:
ಶಂಕರಪ್ಪನ ಹೆಂಡತಿ ಗೋದಾವರಿಯಂತಹ ಪಾತ್ರಗಳು ಮನೆಯ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿರುವುದು ಹೆಂಡತಿಯದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸ್ವಂತ ತಾಯಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತದ ಶಂಕರಪ್ಪನಂತಹ ಮಗನದ್ದು. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತಮ್ಮನನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದು ಇಂದಿನ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ 'ಮಹಾಭಾರತ'. ತಾನು ಇಂದು ಏನಾಗಿದ್ದೇನೋ ಅದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಶಂಕರಪ್ಪನಂತಹವರು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಡುಗಾರನಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವನಾದರೂ, ಮಗನಾಗಿ ಆತ ಸೋತಿದ್ದಾನೆ.
ಕಳಕಳಿ:
ಈ ಕಥೆಯು ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು ಅಮ್ಮ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅತ್ತರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅವರು ಜೀವಂತವಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಹಣವಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳ ಎರಡು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು. ಅಮ್ಮ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವುದು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ವೈಕುಂಠ ಸಮಾರಾಧನೆ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತೋರಿಸುವ ನಾಟಕವಷ್ಟೇ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಶಂಕರಪ್ಪನಂತಹ ವೇದಾಂತಿಗಳು. ಇವರು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು "ಮಾತೃ ದೇವೋ ಭವ" ಎಂದು ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಕೇವಲ ಭಜನೆಯ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ 'ಮದರ್ಸ್ ಡೇ' ಪೋಸ್ಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬಾರದು. ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ತಾಯಿಯ ಫೋಟೋಗೆ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಹಾಕಿ ಊಟ ಹಾಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಆಕೆಯ ಇಷ್ಟದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಆ ತೃಪ್ತಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು.
ತಾಯಿಯ ನೈಜ ಆರಾಧನೆ ಎಂದರೆ ಆಕೆ ಜೀವಂತ ಇರುವಾಗ ಆಕೆಗೆ ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಣಿಸುವುದು, ಆಕೆಯ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು "ನಾನಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುವುದು. ಹಡೆದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿಸಿ, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಶವದ ಮುಂದೆ ಅತ್ತರೆ ಅದು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಪ್ಪಟ ವಂಚನೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಪದವಿ ಗಳಿಸಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದಿದ್ದರೆ ಆ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಯಾವ ಬೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ.
ರಾಮದುರ್ಗದ ಆ ಘಟನೆ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ ಒಂದೇ—"ಗೌರವ ಎನ್ನುವುದು ಪದಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿದೆ." ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ ಅದನ್ನು ಒರೆಸುವ ಕೈಗಳು ನಮ್ಮದಾಗಲಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಭಜನೆಯೂ ವ್ಯರ್ಥ, ನಾವು ಗಳಿಸುವ ಹಣವೂ ವ್ಯರ್ಥ. ತಾಯಿ ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯ ಕೇವಲ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬಾರದು, ಅದು ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅರಳಬೇಕು.
ನೀತಿ: ಇದ್ದಾಗ ನೀಡದ ಪ್ರೀತಿ, ತೀರಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸುವ ಕಣ್ಣೀರು ಎರಡೂ ಅರ್ಥಹೀನ. ಅಮ್ಮನ ಜೀವ ಇರಬೇಕಾದಾಗಲೇ ಜಯಕಾರ ಹಾಡಿ, ಅಮ್ಮ ಜೀವ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮಾಡುವ ಆಚರಣೆ ಕೇವಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆ.
❖
ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು
ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ