 |
| "ಅಂದು ಸ್ಕ್ರೀನ್ಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತು ದೇಶಭಕ್ತಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು." |
ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ಗಳು, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ರೀಲ್ಸ್ಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ... ಅಂದರೆ 90ರ ದಶಕದ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಆಗ ಜನವರಿ 26 ಬಂತೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಬ್ಬವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಭಾವನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಇರದ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಮಾಯಾಜಾಲವಿಲ್ಲದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ?
೧. ಚಳಿಗಾಲದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಕಂಬಳಿಯ ಒಳಗಿನ ಸಂಭ್ರಮ
ಜನವರಿ ತಿಂಗಳೆಂದರೆ ಚಳಿ ಮೈ ಕೊರೆಯುವ ಕಾಲ. 90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಹವಾಮಾನವೂ ಇಂದಿನಷ್ಟು ಕಲುಷಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂಜಾನೆ ಹನಿಯುವ ಇಬ್ಬನಿ, ಮೈ ನಡುಗಿಸುವ ಆ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಟೀ ಅಥವಾ ಕಾಫಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟಾಗ ಸಿಗುವ ಸುಖವೇ ಬೇರೆ. ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ದಿನ ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ಚಿಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮಾಸ್ತರರ ಬೈಗುಳದ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಅವಸರವೇ ಒಂದು ಸೊಬಗು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ (Living room) ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ದಪ್ಪನೆಯ ರಗ್ಗಿನ ಅಥವಾ ಕಂಬಳಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲು ತೂರಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ 'ಪೆಟ್ಟಿಗೆ' ಅಂದರೆ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಟಿವಿಗಳು ಇಂದಿನ ಎಲ್ಇಡಿಗಳಂತೆ ಸ್ಲಿಮ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಹೊಟ್ಟೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು! ಆ ಟಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಕುಂಡ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಲೇಸ್ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಾಸಿ ಶೃಂಗರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಟಿವಿ ಆನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಬರುವ ಆ ಹಳೆಯ ಶಬ್ದವೂ ಇಂದಿಗೂ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತದೆ.
೨. ಆಂಟೆನಾದೊಂದಿಗಿನ ಕಾದಾಟ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನದ ಆಕರ್ಷಣೆ
ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂದು ನೂರಾರು ಚಾನೆಲ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಒಂದು 'ದೂರದರ್ಶನ' (Doordarshan). ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ಚಕ್ರ ತಿರುಗುತ್ತಾ 'ಧೀಂ ತನ ಧೀಂ' ಎಂದು ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಓಡಿ ಬಂದು ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸವಾಲು ಅಡಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಪೆರೇಡ್ ಆರಂಭವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ 'ಝಿಂ ಝಿಂ' ಸದ್ದು ಬರಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಅಥವಾ ಚಿತ್ರ ಮಸುಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಿತ್ರ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರದಿದ್ದರೆ ಅಪ್ಪ ಅಥವಾ ಅಣ್ಣ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಗ ಮನೆಯ ಒಬ್ಬರು (ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಣ್ಣ ಅಥವಾ ಅಪ್ಪ) ಮನೆಯ ಟೆರೇಸ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ಆಂಟೆನಾವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಳಗಿನಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲಾ "ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ... ಅಯ್ಯೋ ಹೋಯ್ತು... ಹಾ ಈಗ ಸರಿ ಬಂತು ನಿಲ್ಲಿಸು!" ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಂಟೆನಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೆಟ್ ಆಗಿ, ದೆಹಲಿಯ ರಾಜಪಥದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರಣ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಾಧಾನ ಇಂದಿನ 'ಹೈಸ್ಪೀಡ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್'ಗೂ ಸಿಗಲಾರದು. ಆ ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯ ರಸ್ತೆಯನ್ನ ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟ ಎಂಬಂತೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
೩. ದೆಹಲಿಯ ಪೆರೇಡ್: ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣಿನ ಅಚ್ಚರಿ
ದೆಹಲಿಯ ರಾಜಪಥದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪೆರೇಡ್ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಶಬ್ದ ಮನೆಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಬರುವುದು, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮೊಳಗುವುದು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವಾಗ ನಮಗರಿಯದೆಯೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಮೈಮನ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ಸೇನಾ ಪಡೆಯ ಯೋಧರು ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ "ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಸೈನಿಕನಾಗುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರತಿ ಪಡೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರ, ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಕರ್ಷಕ ಟೋಪಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್ ಸಾಹಸಗಳು! ಒಂದೇ ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಾರು ಜನ ನಿಂತು ವಿವಿಧ ಆಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. "ಬೈಕ್ ನಿಂದ ಬಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?" ಎಂಬ ಮುಗ್ಧ ಭಯವೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಮಾನಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜದ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಹಾರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಒಂದು ಹಬ್ಬವೇ ಸರಿ. ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲು ಯಾವುದೇ ಫೋನ್ ಕರೆಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ಗಳಾಗಲಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತು ಅಂದು ಕೇವಲ ಆ ಟಿವಿ ಪರದೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು.
೪. ಸ್ತಬ್ಧಚಿತ್ರಗಳು: ಭಾರತದ ದರ್ಶನ
ನಮಗೆ ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಈ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸ್ತಬ್ಧಚಿತ್ರಗಳ (Tableaux) ಮೂಲಕ. ಇಂದಿನ ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪ್ ಅಥವಾ ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾ ಅಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಭಾರತ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಈ ಪೆರೇಡ್ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಸ್ತಬ್ಧಚಿತ್ರ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಕಲೆ, ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ "ನೋಡಿ ನೋಡಿ ನಮ್ಮದು ಬಂತು!" ಎಂದು ಇಡೀ ಕೇರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಅದು ಕೇವಲ ಚಿತ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಇಡೀ ಭಾರತದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯದ ನೃತ್ಯ, ಉಡುಗೆ-ತೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಭಾರತ ಎಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅಂದಿನ ಆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಸ್ಸಾಂನ ಬಿಹು ನೃತ್ಯದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪಂಜಾಬಿನ ಭಾಂಗ್ರಾ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವಾಗ ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಮಮಕಾರ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಸ್ತಬ್ಧಚಿತ್ರಗಳ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಧ್ವನಿಯ ಕಾಮೆಂಟರಿ ಇಂದಿಗೂ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತದೆ.
೫. ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಬೆಸುಗೆ
ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಫೋನ್ ಇದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಇದ್ದರೂ, ನಾಲ್ವರು ನಾಲ್ಕು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಫೋನ್ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ 90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಪೆರೇಡ್ ನೋಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೆಡೆ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಬಜ್ಜಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಪೆರೇಡ್ ನೋಡುವುದು ಒಂದು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಬ್ಬದಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿದ್ದವು, ನಗು ಇತ್ತು, ಅಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಕಥೆಗಳಿದ್ದವು.
ಆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವ ಇಂದು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂದು ಟಿವಿ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಜಾಸ್ತಿ ಇಟ್ಟರೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಕೂಡ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಪೆರೇಡ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆಗಿನ ಆ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೂ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಮೇಲ್ಜಾತಿ-ಕೀಳ್ಜಾತಿ ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕುಳಿತು "ನಮ್ಮ ಭಾರತ" ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುವರ್ಣ ಕಾಲವದು.
೬. ಏಕಾಗ್ರತೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ
90ರ ದಶಕದ ಆ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿಯೆಂದರೆ 'ಏಕಾಗ್ರತೆ'. ನಮಗೆ ಪೆರೇಡ್ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಲೋಕ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವೂ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದು ನಾವು ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ ನೋಡುವಾಗ ಹತ್ತು ಮೆಸೇಜ್ಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಜಾಹೀರಾತು ಬಂದಾಗ ಸ್ಕಿಪ್ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ನಮಗಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಕೆಲಸ - ಪೆರೇಡ್ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಸವಿಯುವುದು.
ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನ ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲದ, ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯಿಲ್ಲದ ಆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪೆರೇಡ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ 'ಬೂಂದಿ ಲಾಡು' ಅಥವಾ 'ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಸಜ್ಜಿಗೆ' ಇಂದಿನ ಐಷಾರಾಮಿ ಹೋಟೆಲ್ ಊಟಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ರುಚಿಕರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಒಂದು ದಿನದ ರಜೆ ಇಡೀ ವಾರದ ಆಯಾಸವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
೭. ಬದಲಾದ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಳೆದುಹೋದ ಮೌಲ್ಯಗಳು
ಇಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಈಗ ನಾವು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲೇ ಪೆರೇಡ್ ನೋಡಬಹುದು, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಹೈಲೈಟ್ಸ್ ನೋಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಆ 'ಲೈವ್' ಸಂಭ್ರಮ ಇಂದು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಮಗೆ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಪಿಕ್ಚರ್ ಬದಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ 90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅಂದು ನಾವು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡಿ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗೆ ಹಾಕಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ರಾಂತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತಂದಿದೆಯಾದರೂ, ಪರಸ್ಪರರ ಜೊತೆಗಿನ ಆ ಮೌಖಿಕ ಸಂವಹನವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅಂದು ಒಂದು ಟಿವಿ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಒಂದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಇಂದು ನಾಲ್ಕು ಫೋನ್ ಗಳು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. 90ರ ದಶಕದ ಆ ಮುಗ್ದತೆ ಮತ್ತು ಏಕತೆ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಾರಾಂಶ
90ರ ದಶಕದ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸದ ಪಾಠವಲ್ಲ, ಅದು ಬಾಂಧವ್ಯದ ಪಾಠ. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಇಲ್ಲದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೃದಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಪರ್ಕವಿತ್ತು. ಕಂಬಳಿಯ ಒಳಗಿನ ಆ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಆಂಟೆನಾ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತುಡಿತ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಿಂಡಿ... ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಒಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥೆಯಂತೆ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ ನಮಗೆ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಸ್ವರ್ಣಯುಗ.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮಗೆ ವೇಗವನ್ನು ನೀಡಿದೆ ನಿಜ, ಆದರೆ 90ರ ದಶಕದ ಆ 'ಸಂತೃಪ್ತಿ'ಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ. ಬನ್ನಿ, ಈ ಬಾರಿ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ದಿನವಾದರೂ ಫೋನ್ಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಆ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆ ಸಂಭ್ರಮದ ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿಯನ್ನಾದರೂ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.
ನೀತಿ: ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುವುದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ಗಳ ಮೇಲಲ್ಲ, ನೈಜ ಬದುಕಿನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ.
❖
ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು
ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿಹಕ್ಕು ನಿರಾಕರಣೆ: ಈ ಲೇಖನವು 90ರ ದಶಕದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜೀವನದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವಗಳು ಹಾಗೂ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಬರಹವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರುವ ಚಿತ್ರವು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI) ಮೂಲಕ ಸೃಜಿಸಿದ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಓದುಗರಿಗೆ ಆ ಕಾಲದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿದೆ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ