ಬಾಡದ ಹೂವು: ಮೌನ ರಾಗದ ಅನುಬಂಧ

"ರಕ್ತದ ಸಂಬಂಧಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಆತ್ಮದ ಅನುಬಂಧ; ಮೌನ ಕರಗಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾಯಿಬೇರು." (ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಜೆಮಿನಿ)

ನಗರದ ಗದ್ದಲ, ವಾಹನಗಳ ಕರ್ಕಶ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದುಗಳಿಂದ ಮೈಲಿ ದೂರವಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡದ ಮೇಲೆ 'ಶಾಂತಿ ನಿವಾಸ' ಎಂಬ ಬೋರ್ಡ್ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದು ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಳೆಯ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ನಿವೃತ್ತ ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಸಾವಿರಾರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಳಿನ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ ಆ ಕೈಗಳು ಇಂದು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಇಲ್ಲಿನ ಒಂಟಿತನದ ಪಾಠ ಅವರಿಗೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು.

ಪತ್ನಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ತೀರಿಹೋದ ಮೇಲೆ ಶಂಕರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಜಗತ್ತೇ ಶೂನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮಗ ಸುರೇಶ್ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ "ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳುವುದೇ ಆತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರವೆಂಬಂತಿತ್ತು. ಮಗನಿಗೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಆಸೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಅಪ್ಪನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರುವ ವ್ಯವಧಾನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ಅಪ್ಪಾ, ನಿಮಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿರಲು ಕಷ್ಟವಾದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೋಮ್‌ಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಿ, ಖರ್ಚು ನಾನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಮಗ ಹೇಳಿದಾಗ, ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹರಿತವಾದ ಚೂರಿ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಮಗನ ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ಅವನ ಹಣದ ಸೊಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡಾಗ, ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಮಗನಿಗೆ ಭಾರವಾಗಬಾರದೆಂದು ತಾವೇ ಹಠ ಹಿಡಿದು ಈ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದರು.

ಅವರ ದಿನಚರಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಆಶ್ರಮದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಾಣುವ ಹಳೆಯ ಬೇವಿನ ಮರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎಲೆಗಳು ಉದುರಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕವಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ನೆನಪುಗಳ ಗುಜರಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. "ಹಡೆದ ಮಗನಿಗಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಈ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಿನ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಮಳೆಯ ಸಂಜೆ, ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಹೆಸರು ಸೌಮ್ಯ. ಹರೆಯದ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ನಲಿಯಬೇಕಾದ ವಯಸ್ಸು. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ ಅನಾಥ ವೃದ್ಧರ ಮಲ-ಮೂತ್ರ ತೊಳೆಯುವ, ಅವರಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸುವ ಈ ಕಠಿಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ರಮದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಸೌಮ್ಯ ಮೂಕಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವಳ ಕೆಲಸಗಳು ಅವಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ಗಮನ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸೆಳೆಯಿತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಸಂಕಟ, ಮೌನವಾದ ಆಕ್ರೋಶ ಅಡಗಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೇ ತಿಳಿಯಿತು. "ಏನಮ್ಮಾ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು?" ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆಕೆ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಸನ್ನೆ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಹೆಸರು ತಿಳಿಸಿ ನಸುನಕ್ಕಳು. ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಸಾವಿರಾರು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆಯಿತ್ತು, ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಘೋಷಿತ ನೋವಿತ್ತು.

ಸೌಮ್ಯ ಶಂಕರಪ್ಪನವರನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ತಂದೆಯಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಿಸಿನೀರು ಕೊಡುವುದು, ಅವರ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಒರೆಸಿಡುವುದು, ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಉಪಹಾರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಡಿಸುವುದು ಅವಳ ದಿನಚರಿಯಾಯಿತು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗ ಸುರೇಶ್ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದ. "ರಕ್ತ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಮಗ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರದ ಆಚೆ ಇದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ರಕ್ತದ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಈ ಮಗಳು ನನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾಳಲ್ಲಾ" ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೌಮ್ಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು "ನಾನಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳುವಂತಿತ್ತು.

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಳಯದಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಶ್ರಮದ ಹಳೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಿಂದ ನೀರು ಸೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ ಬಂದಿತು. ಅವರ ಮೈ ಕೆಂಡದಂತೆ ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಜ್ವರದ ತಾಪಕ್ಕೆ ಅವರು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಿದ್ದರು. ಆಶ್ರಮದ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕೂಡಲೇ ಸುರೇಶ್‌ಗೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕರೆ ಮಾಡಿದರು. "ಸುರೇಶ್ ಅವರೇ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ, ತಕ್ಷಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು, ನೀವು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ಕಿವಿಗೆ ಅರೆಬರೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಬದುಕುವ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಸುರೇಶ್ ಹೇಳಿದ, "ಈಗ ನಾನು ತುಂಬಾ ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮೀಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಲೇ ಹೊರಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಣ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ, ನೀವು ಯಾವುದಾದರೂ ಬೆಸ್ಟ್ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ. ಪ್ಲೀಸ್, ಪದೇ ಪದೇ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡಬೇಡಿ."

ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ಸಾವು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಸೌಮ್ಯ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ತಲೆಯ ಬಳಿಯೇ ಕುಳಿತು ಅವರ ಕಾಲು ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಣ್ಣೀರಿನ ಪಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಜ್ವರ ಇಳಿಸಲು ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಧಾರೆಯೆರೆದಳು. ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನರಳಿದಾಗ ಅವಳು ಅವರ ಕೈಹಿಡಿದು ಅತ್ತಳು. ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ದೇವತೆಯಂತೆ ಕಂಡ ಸೌಮ್ಯಳ ದಣಿದ ಮುಖ. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು—"ಬರೀ ಹಣ ಕಳುಹಿಸುವವ ಮಗನಲ್ಲ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಉಸಿರು ಕಾಯುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಬಂಧಿ" ಎಂದು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಸೌಮ್ಯಳ ಮೌನ ಸೇವೆಯ ಮುಂದೆ ಸುರೇಶ‌ನ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಹಣ ಶೂನ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಶಂಕರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಸೌಮ್ಯಳ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಆಕೆ ಬರೀ ಅನಾಥೆಯಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ವಂಚನೆಯ ಬಲಿಪಶು ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಸೌಮ್ಯ ರೂಮ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಹಳೆಯ ಹರಿದ ಡೈರಿಯೊಂದು ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಕರಾಳ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಳು. ಸೌಮ್ಯ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಮೂಕಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಕಂಡು ಅವರು ದಬದಬನೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರು.

ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಭೀಕರ ಕಾರು ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯ ತನ್ನ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆ ಅಪಘಾತದ ದೃಶ್ಯ, ಚೆಲ್ಲಿದ್ದ ರಕ್ತ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವಳ ಧ್ವನಿಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೇ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಅನಾಥೆಯಾದ ಆಕೆಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಸ್ವಂತ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡಪ್ಪನವರು ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿ, ಸಹಿ ಪಡೆದು ಮನೆಯಿಂದ ಬೀದಿಗೆ ನೂಕಿದ್ದರು. "ಮಾತನಾಡದ ಈಕೆಗೆ ಆಸ್ತಿ ಯಾಕೆ?" ಎಂಬ ಕ್ರೂರ ಮಾತುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ದೂಡಿದ್ದವು.

ಸೌಮ್ಯಳ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮೌನ ವೇದನೆ ಕಂಡು ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು—"ನನ್ನ ಮಗ ಮಾಡಿದ ದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ನಾನು ಸೌಮ್ಯಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ." ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಅವರು ವಕೀಲರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು.

ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ತಮಗಿದ್ದ ನಗರದ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಸೈಟು ಮತ್ತು ಬ್ಯಾಂಕ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಮಾರು ೫೦ ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಠೇವಣಿಯನ್ನು ಸೌಮ್ಯಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆಯಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದರು. ಈ ವಿಷಯ ಹೇಗೋ ಸುರೇಶ‌ನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ಧಿ ಕೇಳಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಗ, ಆಸ್ತಿ ಕೈತಪ್ಪುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬಂದ. ಮರುದಿನವೇ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿದು ರಂಪಾಟ ಶುರು ಮಾಡಿದ.

ಆಶ್ರಮದ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಊರೇ ನೋಡುವಂತೆ ಗದ್ದಲ ನಡೆಯಿತು. "ಅಪ್ಪಾ, ನಿಮಗೆ ಮತಿಭ್ರಮಣೆಯಾಗಿದೆಯೇ? ನಮ್ಮ ವಂಶದ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಗಳಿಸಿದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯಂತೆ ಇರುವ ಕೆಲಸದವಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ? ಇವಳು ನಿಮಗೆ ಏನೋ ಮದ್ದು ಹಾಕಿದ್ದಾಳೆ" ಎಂದು ಸುರೇಶ ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ. ಸೌಮ್ಯ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆಶ್ರಮದ ಇತರ ವೃದ್ಧರೂ ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸತೊಡಗಿದರು.

ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ಅವರ ಧ್ವನಿ ಇಂದು ನಡುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕನ ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು. "ಸುರೇಶ, ರಕ್ತದ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ಮಾತನಾಡಬೇಡ. ನಾನು ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಡಾಲರ್‌ಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಾರದೆ 'ಹಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದಾಗಲೇ ನಿನ್ನ ವಂಶದ ಸಂಬಂಧ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿತು. ಈ ಹುಡುಗಿ ನನಗೆ ರಕ್ತ ಹಂಚಿ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವಂತಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮರುಜೀವ ನೀಡಿದಳು. ನೀನು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಹಣದ ವಾರಸುದಾರ, ಆದರೆ ಇವಳು ನನ್ನ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವಾರಸುದಾರಳು. ಇಂದಿನಿಂದ ಸೌಮ್ಯ ಕೇವಲ ಸೇವಕಿಯಲ್ಲ, ಅವಳು ಈ ಶಂಕರಪ್ಪನ ದತ್ತುಪುತ್ರಿ!"

ಸುರೇಶ್ ಅವಮಾನಿತನಾಗಿ, ಆಸ್ತಿ ಸಿಗದೆ ಕೋಪದಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಅಂದೇ ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟು ಸೌಮ್ಯಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಸೌಮ್ಯಳಿಗೆ ನಗರದ ಖ್ಯಾತ ಇಯರ್-ನೋಸ್-ಥ್ರೋಟ್ (ENT) ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಸ್ಪೀಚ್ ಥೆರಪಿಸ್ಟ್‌ಗಳ ಬಳಿ ಸೌಮ್ಯಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದರು. ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದರು, "ಇದು ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ ಶಂಕರಪ್ಪನವರೇ, ಆಘಾತದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಮಾನಸಿಕ ತಡೆ (Psychological block). ಈಕೆಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ."

ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಸೌಮ್ಯಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪಾರ್ಕ್‌ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗು ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಾ ಮಾತು ಕಲಿಯುವಾಗ ತಂದೆ ಹೇಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಸೌಮ್ಯಳಿಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸೌಮ್ಯ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಅವಳ ತಲೆ ಸವರಿ, "ನೋಡು ಮಗಳೇ, ಆ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಮಣ್ಣನ್ನು ಸೇರಿ ಹಸಿರನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಿ, ಹೊಸ ದನಿಯನ್ನು ನೀಡಲಿ" ಎಂದು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದರು. ಅಂದು ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ತಂದೆಯ ಆಸರೆಯ ಭರವಸೆಯಿತ್ತು.

ಮೂರು ತಿಂಗಳ ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದ ನಂತರ... ಒಂದು ಶುಭ ಮುಂಜಾನೆ... ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ದೇವರ ಮುಂದೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪಾರಿಜಾತದ ಹೂವುಗಳು ಉದುರಿ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೌಮ್ಯ ಕಾಫಿ ಲೋಟ ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಎದೆಯ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಧ್ವನಿಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿಯಿತು.

ಅತಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅವಳು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಮೊದಲ ಪದ—"ಅ...ಪ್ಪಾ... ಕಾಫಿ".

ಆ ದನಿ ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣ ಶಂಕರಪ್ಪನವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೂಜೆಯ ಗಂಟೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಶಬ್ದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅಮೆರಿಕಾದಿಂದ ಸುರೇಶ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಔಪಚಾರಿಕ ಕರೆಗಳಿಗಿಂತ, ಈ ಒಂದು ಪದದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜೀವವಿತ್ತು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಸೌಮ್ಯಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಅನಾಥ ಜೀವಗಳು ಇಂದು ಪರಸ್ಪರರ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಆಶಾಕಿರಣಗಳಾಗಿದ್ದರು.

ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧ ಕೇವಲ ಆಸ್ತಿ ಹಂಚಿಕೆಗೆ ಅಥವಾ ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು, ಅದು ಪರಸ್ಪರರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸೌಮ್ಯಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ತಂದೆಯ ನೆರಳು ಮತ್ತು ಘನತೆಯ ಬದುಕು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆ ಮನೆ ಈಗ ಬರೀ ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಕಟ್ಟಡವಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವ ಪವಿತ್ರ 'ತಾಯಿಬೇರು' ಆಗಿತ್ತು.

—ಶುಭಂ—

❖

ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ

ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು

ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ

🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ