 |
| "ಬೇರುಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಸುಂದರ; ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸೋಣ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ." (ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಜೆಮಿನಿ) |
ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕವಾದುದಲ್ಲ, ಅದು ಆತ್ಮೀಯ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧ. ಈ ವಿಶ್ವದ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿ. ನಮಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಮರ-ಗಿಡಗಳು, ನದಿ-ತೊರೆಗಳು ಮತ್ತು ಪಂಚಭೂತಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದವು. ನಾವು ಉಸಿರಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಾಳಿಯ ಕಣವೂ ಒಂದು ಮರದ ಕೊಡುಗೆಯಾದರೆ, ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲವು ಈ ಭೂಮಿಯ ಸಾರವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಭಂಡಾರವಲ್ಲ; ಅದು ನಮಗೆ ಜೀವ ನೀಡುವ, ಪೋಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ 'ತಾಯಿ'.
'ತಾಯಿಬೇರು' ಎಂಬ ಪದವು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಮರವು ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದರೂ ಬೀಳದೆ ನಿಂತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅದರ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದ ತಾಯಿಬೇರುಗಳೇ ಕಾರಣ. ಹಾಗೆಯೇ, ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಬದುಕು ಕೂಡ ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂಬ ತಾಯಿಬೇರಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಯಾವ ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದವೋ ಅವು ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಬಾಳಿದವು. ಆದರೆ ಎಂದು ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ತನ್ನ ಭೋಗದ ವಸ್ತುವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನೋ, ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನ ಅವನತಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಇಂದು ನಾವು 'ತಾಯಿಬೇರು' ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೂಲತತ್ವಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.
ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ: ಮೂಲದ ನೆನಪು ಹಾಗೂ ವಾಸ್ತವ
"ಮಣ್ಣಿಂದ ಕಾಯ ಮಣ್ಣಿಂದ" ಎಂಬ ದಾಸರ ಪದ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರತಿ ಅಣುವೂ ಮಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನಾವು ಇಂದು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಈ ಅಹಂಕಾರದ ಭವ್ಯ ಮಹಲು ನಿಂತಿರುವುದು ಅಡಿಗಲ್ಲಿನಂತಹ 'ಮಣ್ಣಿನ' ಮೇಲೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗೆ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ. ನಾವು ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ನಡುವಿನ ಆ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಇಂದು ಮಣ್ಣು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಭೀಕರ ವಾಸ್ತವದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯೋಣ.
ಮಣ್ಣು: ಕೇವಲ ಧೂಳಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಜೀವಂತ ಪ್ರಪಂಚಅನೇಕರು ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾಲ ಕೆಳಗಿನ ಧೂಳು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಒಂದು 'ಜೈವಿಕ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅದ್ಭುತ'. ಕೇವಲ ಒಂದು ಟೀಚಮಚ ಫಲವತ್ತಾದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಒಟ್ಟು ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜೀವಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ಜೀವಿಗಳು (Bacteria, Fungi, Protozoa) ಇರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳೇ ಸತ್ತ ಎಲೆಗಳನ್ನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ವಿಘಟಿಸಿ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ. ಮಣ್ಣು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಸಸ್ಯ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಸಸ್ಯಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಆಮ್ಲಜನಕ ಎರಡೂ ಲಭ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.
ಮಣ್ಣಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿನಾಶದ ವೇಗ
ಪ್ರಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಇಂಚು ಮೇಲ್ಪದರದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸರಾಸರಿ ೫೦೦ ರಿಂದ ೧೦೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಸಮಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ೨೪ ಶತಕೋಟಿ ಟನ್ ಫಲವತ್ತಾದ ಮಣ್ಣು ಸವಕಳಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ೬೦ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಣ್ಣೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆಘಾತಕಾರಿ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ನೀಡಿದೆ.
ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೊಡೆತ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮರಣ
ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಮಣ್ಣನ್ನು 'ಭೂತಾಯಿ' ಎಂದು ಕರೆದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ತೇವಾಂಶವಿದೆಯೇ, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ಬೆಳೆ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೇವಲ 'ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್' ವಸ್ತುವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಪದರವನ್ನು ಕೆರೆದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದರಿಂದ ಮಳೆಯ ನೀರು ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಇಂಗಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರವಾಹಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಕಾಣುವುದೇ ಅಪರೂಪವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಟಾರ್ ಮತ್ತು ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಸಿ ಭೂಮಿಯ ಶ್ವಾಸಕೋಶವನ್ನೇ ನಾವು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಮಣ್ಣಿನ ಮಾಲಿನ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಷದ ಅನ್ನ
ನಾವು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇರುವ ಮಣ್ಣನ್ನು ವಿಷವಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅತಿಯಾದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಟನಾಶಕಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಉಪಕಾರಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ. ಮಣ್ಣು ತನ್ನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ನಾವು ಬೆಳೆಯುವ ಆಹಾರವೂ ಸತ್ವಹೀನವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಮಧುಮೇಹ ಮತ್ತು ಮೂತ್ರಪಿಂಡದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ವಿಷವಾಗಿಸಿದ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಂದ ಆಹಾರವೇ ಮೂಲ ಕಾರಣ. ಮಣ್ಣು 'ಡೆಡ್ ಸಾಯಿಲ್' (Dead Soil) ಆಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಂದರೆ ಜೀವವೇ ಇಲ್ಲದ ಕೇವಲ ಮರಳಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಂತಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಜಾಗತಿಕ ಉದಾಹರಣೆ ಮತ್ತು ಪಾಠ
ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೆಸೊಪಟೇಮಿಯಾದಂತಹ ದೊಡ್ಡ ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ನಾಶವಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದೇ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದು ನಾವೂ ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 'ಸೇವ್ ಸಾಯಿಲ್' (ಮಣ್ಣು ಉಳಿಸಿ) ಎಂಬ ಜಾಗತಿಕ ಚಳುವಳಿಗಳು ಶುರುವಾಗಿವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ರೈತರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ನಗರದಲ್ಲಿ ಎಸಿ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆಹಾರದ ತಟ್ಟೆಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ ನಮಗೆ ನೆನಪಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ಮಣ್ಣಿನ ಋಣ.
ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ದಾರಿ
ನಾವು ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಮಣ್ಣು ತನ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು, ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣು ಗಾಳಿಯಾಡಲು ಬಿಡಬೇಕು. ನಾವು ಮಣ್ಣನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಣ್ಣು ನಮಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತದೆ. 'ತಾಯಿಬೇರು' ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ಅದು ಬೇರೂರಿರುವ ಮಣ್ಣು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು.
ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಬದಲಾದ ಜೀವನಶೈಲಿ
ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೊಂದು 'ಜೀವನ ದರ್ಶನ'. ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ನಡೆಸುವ ಸಂವಾದವೇ ಕೃಷಿ. ಹಳೆಗಾಲದ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಾಡಿಮಿಡಿತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಬರುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ, ಬೀಜದ ಶಕ್ತಿ - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವರ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾವು 'ಅಭಿವೃದ್ಧಿ'ಯ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ತಾಯಿಬೇರನ್ನೇ ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಂದಿನ ಸಮೃದ್ಧ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ನಡುವಿನ ಕಂದಕವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸೋಣ.
ಸಾವಯವ ಸಮೃದ್ಧಿ: ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಹಸಿರು ಪಾಠ
ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕೃಷಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ರೈತ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಟ್ಟಿಯ ಗೊಬ್ಬರ, ಗಂಜಲ, ಕಹಿಬೇವಿನ ಹಿಂಡಿ - ಇವೇ ಮಣ್ಣಿನ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳಾಗಿದ್ದವು. ರೈತ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದನು (Seed Saving). ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಭೂತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅಂದು ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 'ಸಂತೃಪ್ತಿ' ಇತ್ತು. ಮಿಶ್ರ ಬೆಳೆ ಪದ್ಧತಿಯ ಮೂಲಕ ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆ ಕಾಪಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯ ಬೆಳೆದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಇದು ಮಣ್ಣಿಗೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಸಾರಜನಕವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದಿನ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸುವಾಸನೆ ಮತ್ತು ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು.
ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಕರಿನೆರಳು
೧೯೬೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಲು 'ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ' ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು ನಿಜ. ಆದರೆ, ಅದು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಂದ 'ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿ'ಯ ಆಸೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತು. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬೀಜಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೈಬ್ರಿಡ್ ಬೀಜಗಳು ಬಂದವು. ಈ ಬೀಜಗಳಿಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಕೀಟನಾಶಕಗಳ ಹಪಹಪಿ ಇತ್ತು. ರೈತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತನಾದ. ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಮಣ್ಣು ತನ್ನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು 'ಅಡಿಕ್ಟ್' (Addict) ಆಗತೊಡಗಿತು. ಇಂದು ನಾವು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು ಕೇವಲ ಹುಳುಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವಕೋಶಗಳನ್ನೇ ವಿಷವಾಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪಂಜಾಬ್ನಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಬಳಕೆಯಿಂದಾಗಿ 'ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್' ಎಂಬ ರೈಲು ಓಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿರುವುದು ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ.
ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಮುರಿದ ರೈತ: ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವ
'ರೈತ ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು' ಎಂದು ನಾವು ಸುಂದರವಾದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಆ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಇಂದು ಸಾಲದ ಹೊರೆಯಿಂದ ಬಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ರೈತ ಇಂದು ಬಿತ್ತನೆ ಬೀಜದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗೊಬ್ಬರದವರೆಗೆ ಕಂಪನಿಗಳ ಮುಂದೆ ಕೈಚಾಚುವಂತಾಗಿದೆ. ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆ ಬಂದು ಬೆಳೆ ನಾಶವಾದರೆ, ರೈತನಿಗೆ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳ ಹಾವಳಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ರೈತ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಬೆಳೆದ ಈರುಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ಟೊಮೆಟೊ ರಸ್ತೆಗೆ ಸುರಿಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಬೆಳೆಯ ನಾಶವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅವಮಾನ.
ನಗರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಬದಲಾದ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ
ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅವನತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬದಲಾದ ಜೀವನಶೈಲಿಯೂ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ. ಇಂದು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಕೀಳರಿಮೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಗಿಂತ ಎಸಿ ರೂಮಿನ ಸುಗಂಧವೇ ಅವರಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ರಾಗಿ, ಜೋಳದಂತಹ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ಜಾಗವನ್ನು 'ಪಿಜ್ಜಾ-ಬರ್ಗರ್' ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಆಹಾರಗಳು (Processed Foods) ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ನಮಗೆ ಆಹಾರದ ರುಚಿ ಬೇಕು, ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಬೇಡವಾಗಿದೆ. ರೈತ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಕೇವಲ ವ್ಯವಹಾರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೆ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ
ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಿಸರವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು. ಇಂದು ಜಗತ್ತು ಮತ್ತೆ 'ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ'ಯ (Organic Farming) ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎರಡನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲವು. ರೈತರಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ, ಅವರು ಬೆಳೆದ ವಿಷಮುಕ್ತ ಬೆಳೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಬೆಲೆ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದು.
'ತಾಯಿಬೇರು' ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ನಾವು ಹೇಳಬಯಸುವುದಿಷ್ಟೇ - ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅನ್ನವು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಅದು ಒಬ್ಬ ರೈತನ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಉಡುಗೊರೆ. ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನಾವು ಗೌರವಿಸದಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ನಾವು ಕೇವಲ ಹಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ತಿನ್ನಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆಹಾರವನ್ನಲ್ಲ. ಕೃಷಿ ಉಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮನುಕುಲದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಾಧ್ಯ.
ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನ: ಭೂಮಿಯ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ವಾಸ್ತವ
ನಾವು ಇಂದು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರವಿನಿಂದ ಮಂಗಳ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ, ನಮಗೆ ಜೀವ ನೀಡಿದ ಈ 'ಭೂಮಿ' ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಗ್ರಹವನ್ನು ನಾವು ವಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಹಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಇಂದು ಕೇವಲ ಭಾಷಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿರುವ ಮೃತ್ಯು. ಕಾಡುಗಳ ನಾಶದಿಂದ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಹಾನಿ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನದ ಆತಂಕಕಾರಿ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸೋಣ.
ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನ (Global Warming): ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿ
'ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನ ಏರಿಕೆ' ಎನ್ನುವುದು ಇಂದು ಜಗತ್ತು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯ ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿರುವ ಇಂಗಾಲದ ಡೈ ಆಕ್ಸೈಡ್ (CO2), ಮೀಥೇನ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಹಸಿರುಮನೆ ಅನಿಲಗಳು ವಾತಾವರಣದ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ಏರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಈ ಅನಿಲಗಳ ಪದರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಸರಾಸರಿ ಉಷ್ಣತೆ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಬರೀ ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪವಲ್ಲ; ಇದು ಇಡೀ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯದ ಮೇಲೆ ಬೀರುತ್ತಿರುವ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು.
ಅರಣ್ಯನಾಶ: ಭೂಮಿಯ ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಹರಣ
ಮರಗಳು ಭೂಮಿಯ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅವು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಕಾರಿ ಇಂಗಾಲವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ನಮಗೆ ಶುದ್ಧ ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಮೈದಾನದಷ್ಟು ವಿಸ್ತೀರ್ಣದ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಂತಹ ಜೈವಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ, ರೆಸಾರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗಾಗಿ ಮರಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಾಡುಗಳು ಹೋದಂತೆ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಂತರ್ಜಲ ಬತ್ತುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳು ಆಹಾರ-ನೀರಿಗಾಗಿ ನಾಡಿಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಉಸಿರನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಬದಲಾದ ಋತುಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುನಿಸು
ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿವೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸುರಿಯುವ ಮೇಘಸ್ಫೋಟಗಳು ನಗರಗಳನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಉತ್ತರ ಧ್ರುವ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಧ್ರುವದ ಹಿಮಪರ್ವತಗಳು (Glaciers) ವೇಗವಾಗಿ ಕರಗುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದ ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟ ಏರುತ್ತಿದ್ದು, ಮುಂಬರುವ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ, ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಮತ್ತು ಲಂಡನ್ನಂತಹ ಕರಾವಳಿ ನಗರಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಭೀತಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಸುನಾಮಿ, ಭೀಕರ ಚಂಡಮಾರುತ ಮತ್ತು ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚುಗಳು ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿ ನಮಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ.
ಮಾಲಿನ್ಯದ ವಿವಿಧ ಮುಖಗಳು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ
ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಕೇವಲ ಗಾಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ.
- ವಾಯು ಮಾಲಿನ್ಯ: ವಾಹನಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಹೊರಸೂಸುವ ಹೊಗೆಯಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿಯೇ ವಿಷವಾಗಿದೆ. ದೆಹಲಿಯಂತಹ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು 'ಗ್ಯಾಸ್ ಚೇಂಬರ್'ನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವಂತಾಗಿದೆ. ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ.
- ಜಲ ಮಾಲಿನ್ಯ: ನದಿಗಳು ಇಂದು ಚರಂಡಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕೈಗಾರಿಕಾ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ನಗರದ ಕೊಳಚೆ ನೀರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನದಿಗಳಿಗೆ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಜಲಚರಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತಿದೆ.
- ಶಬ್ದ ಮಾಲಿನ್ಯ: ವಿವೇಚನೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾರ್ನ್ ಮತ್ತು ಧ್ವನಿವರ್ಧಕಗಳ ಬಳಕೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಾವು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಬಳುವಳಿ ಏನು?
ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸ್ತಿ-ಅಂತಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಡಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಶುದ್ಧ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯಲು ನಂಜಿಲ್ಲದ ನೀರು ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಆ ಹಣಕ್ಕೇನು ಬೆಲೆ? ನಾವು ಇಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ ಪಡೆದವುಗಳಾಗಿವೆ. ಪರಿಸರ ನಾಶದಿಂದಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಸಿಲಿಂಡರ್ಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ಕಾಲ ದೂರವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಅವರು ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆತಂಕಕಾರಿ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
'ತಾಯಿಬೇರು' ಬ್ಲಾಗ್ನ ಓದುಗರೇ, ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಎಂಬುದು ಯಾವುದೋ ಸರ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಗೆಹರಿಸಬೇಕಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ನಮಗಿಲ್ಲದೆಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬಾಳಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಶೂನ್ಯ. ಭೂಮಿಯ ಜ್ವರವನ್ನು ಇಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.
ಪರಿಹಾರ ಮಾರ್ಗಗಳು - ತಾಯಿಬೇರಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಮ್ಮದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ
ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಸಾಲುಮರದ ತಿಮ್ಮಕ್ಕ ಮತ್ತು ಸುಂದರ್ ಲಾಲ್ ಬಹುಗುಣರಂತಹ ಪರಿಸರ ಹೋರಾಟಗಾರರಿದ್ದಾರೆ. ತಿಮ್ಮಕ್ಕನವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬೆಳೆಸಿದ ಆಲದ ಮರಗಳು ಇಂದು ಸಾವಿರಾರು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಕೂಡ ಅಂತಹ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬೃಹತ್ ಆಗಿದ್ದರೂ ಪರಿಹಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿವೆ:
- ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಬೆಳೆಸುವುದು: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮರವಾಗುವವರೆಗೆ ಸಲಹಬೇಕು. ಮರಗಳು ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವು ತಾಪಮಾನವನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ೨-೩ ಡಿಗ್ರಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮನೆಯ ಮಾಳಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಗಿಡ ಬೆಳೆಸುವ 'ಟೆರೇಸ್ ಗಾರ್ಡನ್' ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೂ ನಾವು ಒತ್ತು ನೀಡಬೇಕು.
- ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮುಕ್ತ ಜೀವನ: ಒಮ್ಮೆ ಬಳಸಿ ಎಸೆಯುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮಣ್ಣಿನ ಶತ್ರು. ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ನಾವು ಮರಳಬೇಕು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸುಡುವುದರಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಂತಹ ರೋಗಗಳು ಹರಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬದಲಿಗೆ ಸ್ಟೀಲ್ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.
- ನೀರಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆ: ಮಳೆ ನೀರು ಕೊಯ್ಲು (Rainwater Harvesting) ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕು. ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಹನಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಇಂಗಿಸುವುದೇ ಭೂತಾಯಿಗೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರ. ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರನ್ನು ತಡೆದು ಭೂಮಿಯ ದಾಹ ತಣಿಸೋಣ.
- ತ್ಯಾಜ್ಯ ವಿಂಗಡಣೆ: ಹಸಿ ಮತ್ತು ಒಣ ಕಸವನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ವಿಂಗಡಿಸುವುದರಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು. ಹಸಿ ಕಸದಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಗೊಬ್ಬರ ತಯಾರಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಬಳಸಬಹುದು.
ಮುಕ್ತಾಯ: ತಾಯಿಬೇರಿನ ಉಳಿವೇ ನಮ್ಮ ಉಳಿವು
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬುದು ಬರೀ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಅಥವಾ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳ ಆಚರಣೆಯಾಗಬಾರದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಗಬೇಕು. ಪ್ರಕೃತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕೇವಲ ಶೂನ್ಯ. ನಮ್ಮ 'ತಾಯಿಬೇರು'ಗಳನ್ನು ನಾವು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಆಧುನಿಕತೆಯ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ನಾವು ತರಗೆಲೆಗಳಂತೆ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತೇವೆ.
ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಡೆಯರಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯೋಣ. ತಾಯಿಬೇರನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು 'ಪರಿಸರ ನಾಶಕರು' ಎಂದು ಕರೆಯಬಾರದು, ಬದಲಾಗಿ 'ಪರಿಸರ ರಕ್ಷಕರು' ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡೋಣ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಬನ್ನಿ, ಇಂದೇ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡೋಣ - ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿಸೋಣ, ತಾಯಿಬೇರನ್ನು ಪೋಷಿಸೋಣ.
ನೀತಿ: ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಭಾಗ್ಯ, ಅದನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ.
❖
ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು
ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿಗಮನಿಸಿ: ಈ ಚಿತ್ರವು ಲೇಖನದ ಆಶಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI) ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಸಿ ಸೃಜಿಸಲಾದ ಒಂದು ಸಾಂಕೇತಿಕ ಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿವೆ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ