 |
| "ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಪುಸ್ತಕದ ಓದು ಮತ್ತು ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿರುವ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹುಡುಕಾಟ." |
"ನಮಸ್ಕಾರ 'ತಾಯಿಬೇರು' ಓದುಗರೇ,
ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೂಲಕ ಹುಡುಕುವ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವಾಗತ. ಇಂದು ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸತ್ವಯುತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಘಮಲನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ.
ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಾವಿರಾರು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ಗಳ ನಡುವೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ, ನಾವು ಓದುತ್ತಿರುವ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೌಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ವಿಶ್ಲೇಷಣಾತ್ಮಕ ಲೇಖನ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ…"
"ಸಾಹಿತ್ಯ ಇರುವುದು ಬರಿಯ ಕ್ಷಣಿಕ ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಅರಿವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ದೀವಿಗೆ" ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಇಂದಿನ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಇಂದು 'ವೇಗದ ಯುಗ'ದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಕ್ಷರಗಳು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತವೆ? ಎಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನಾ ಕ್ರಮವನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತವೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಿವೆ. ಎಲ್ಲವೂ 'ಇನ್ಸ್ಟಂಟ್' ಆಗಿ ಸಿಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಾಹಿತ್ಯದ 'ಸತ್ವ'ವನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಮನೆಮಾಡಿದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಅಥವಾ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ತೆರೆದರೆ ಸಾಕು, ಅಲ್ಲಿ ಮೋಟಿವೇಶನ್ ಲೈನ್ಗಳೋ, ಚುಟುಕುಗಳೋ ಅಥವಾ ಸಾಲು ಸಾಲು ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಗಳೋ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಮಸಾಲೆಯಂತೆ ಉಣಬಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಇವು ಕೇವಲ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸಣ್ಣ ಸುಖಗಳಷ್ಟೇ.
ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆಗಳು ಕೇವಲ 'ಆವೇಶದ ಪ್ರತಿಕೃತಿ'ಗಳಾಗಿವೆಯೇ ಹೊರತು ಆಳವಾದ 'ಪ್ರತಿಪಾದನೆ'ಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಗ್ಗದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು 'ಲೈಕ್ಸ್' ಪಡೆಯುವ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯು ಹಾದಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದೆ. ಸತ್ವಯುತವಾದ ಬರಹಗಳಿಗಿಂತ, ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖ ನೀಡುವ ಬರಹಗಳೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಒಬ್ಬ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಓದುಗನ ಮುಂದೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಘನತೆಯನ್ನೇ ಕುಂದಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಕ್ಷರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 'ವೀವ್ಸ್' (Views) ಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ 'ಚಂದಮಾಮ'ದ ಕಥೆಗಳು ಅಥವಾ 'ಬಾಲಮಂಗಳ'ದ ಪುಟಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಕ್ಬರ್-ಬೀರ್ಬಲ್ ಚತುರತೆ, ಪಂಚತಂತ್ರದ ನೀತಿಗಳು, ಪತ್ತೆದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ರೋಚಕತೆ ಹಾಗೂ ವಿಕ್ರಮ-ಬೇತಾಳನ ಜಟಿಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಓದುಗನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಪಾಠವಿತ್ತು, ತಾರ್ಕಿಕ ಚಿಂತನೆಯಿತ್ತು ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಇಂದು ಅಂತರ್ಜಾಲದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ 'ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ'ಗಳದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಪ್ರೇಮವು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಒಂದು ಭಾಗ ಹೌದಾದರೂ, ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಸಂಘರ್ಷ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘನತೆ, ಸಮಾಜದ ಅಂಕುಡೊಂಕುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಕಥೆಗಳಿಗಿಂತ, ಕೇವಲ ಭಾವೋದ್ರೇಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೇ ಇಂದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಓದುಗನ ಮನೋವೈಶಾಲ್ಯವನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಬಿತ್ತಬೇಕಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇಂದು ಮೌನವಾಗಿದೆ.
ಇಂದು ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಎದುರಿಗಿವೆ. ದಿನದ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಜನರು ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ರೀಲ್ಸ್, ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಶಾರ್ಟ್ಸ್ ಅಥವಾ ನೆಟ್ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ನಂತಹ ವೆಬ್ ಸೀರೀಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 15 ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ವಿಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಮನರಂಜನೆಗೆ ಮಾರುಹೋದ ಜನರಿಗೆ, ನೂರಾರು ಪುಟಗಳ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿ, ಅದರ ಸಾರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.
ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಘಮಲು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಪ್ತತೆಯನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರದೆಗಳು ಎಂದು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಓದುವಾಗ ಸಿಗುವ ಮಾಹಿತಿಯು ಮೆದುಳಿಗೆ ದಾಖಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಓದುಗನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ನಂತಹ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಲೈವ್ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳು ನೀಡುವ ಉತ್ತೇಜನ, ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓದುವಾಗ ಸಿಗುವ ಶಾಂತಿಗಿಂತ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ಬರವಣಿಗೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ತಪಸ್ಸು. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಯಮಗಳಿವೆ, ರೀತಿರಿವಾಜುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಭಾಷೆಯ ಶುದ್ಧತೆಗಿಂತ 'ಸಂವಹನ'ವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಹುಂಬತನ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಅರೆಬರೆ ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳ ಮಿಶ್ರಣ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತಿದೆ. ಗಂಭೀರವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆ ಇಂದಿನ ಬರಹಗಾರರಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮದೇ ದಾರ್ಷ್ಟಿಕ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಅರೆಬರೆ ರಚನೆಗಳು ಗೌರವ ತರುವ ಬದಲು ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಈಡಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಕಾಲಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾದರೂ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಿನಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ. ಅವು ನಿರಂತರ ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಲ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಬರಹಗಳು ಕೇವಲ ಕುರುಕಲು ತಿಂಡಿಗಳಂತೆ; ನಾಲಿಗೆಗೆ ರುಚಿ ನೀಡಿದರೂ ದೇಹಕ್ಕೆ (ಮನಸ್ಸಿಗೆ) ಕೆಡುಕನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಓದುಗನು ಇಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹಕನಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಆತ ಕೃತಿಯನ್ನು 'ಆಸ್ವಾದಿಸುವ' ಬದಲು 'ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ'.
ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸತ್ವ ಕುಗ್ಗಲು ಕೇವಲ ಬರಹಗಾರರಷ್ಟೇ ಕಾರಣರಲ್ಲ, ಓದುಗನ ಬದಲಾದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯೂ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಸಮಯ (Attention Span) ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಇಳಿದಿದೆ. ಸುದೀರ್ಘ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇಂದು ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಂದಿಗಿದೆ. ಪ್ಯಾರಾಗ್ರಾಫ್ಗಳು ಉದ್ದವಿದ್ದರೆ ಓದುಗರು ಅದನ್ನು ಸ್ಕಿಪ್ (Skip) ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬರಹಗಾರರು ಸಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಸರಳ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕದಾದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆಳವನ್ನು ಕುಂದಿಸುತ್ತಿದೆ. ಗಂಭೀರ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮೆದುಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮೆದುಳನ್ನು ಕೇವಲ 'ಬಳಕೆದಾರ'ನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಇಂದು ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಕಲೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿದೆ. ಪಬ್ಲಿಷಿಂಗ್ ಹೌಸ್ಗಳು ಮತ್ತು ಆನ್ಲೈನ್ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ಗಳು "ಯಾವುದು ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು "ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ" ಎಂಬುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ (Popular Literature) ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟವಿಲ್ಲದ ಬರಹಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಲೇಖಕರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಅದರ 'ಪ್ರಮೋಷನ್' ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಒಳಗಿನ ಕಂಟೆಂಟ್ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದ್ರೋಹವಾಗಿದೆ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರ್ಚೆಗಳು ಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಘಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಗಳ ವಿನಿಮಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರ್ಚೆಯು 'ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಾಕ್ಸ್'ಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಗಳು ವಿಷಯಾಧಾರಿತವಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಟೀಕೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮವು ನಮಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ನೀಡಬೇಕಾದ 'ಆತ್ಮೀಯ ಏಕಾಂತ'ವನ್ನು ಅದು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಬರುವ ಒಂದು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ (Notification) ನಮ್ಮ ಓದಿನ ಹರಿವನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಓದುವ ಸಾಹಿತ್ಯವು ನಮಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಶಾಂತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ನೀಡಲು ಅಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ.
ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ 'ಚಾಟ್ ಜಿಪಿಟಿ'ಯಂತಹ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಗಳು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು, ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಎಐ (AI) ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ 'ಭಾವ'ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬರಹಗಾರನು ತನ್ನ ಅನುಭವದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಬರೆದ ಸಾಲಿಗೂ, ಯಂತ್ರವು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಸಾಲಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವಸರದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೃತಕ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ನೈಜ ಸಂವೇದನೆಯುಳ್ಳ ಬರಹಗಾರನು ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗುವ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರಹಗಾರನು ಈಗ ಯಂತ್ರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸೃಜನಶೀಲನಾಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ.
ನಾವು ಕೇವಲ ದೂರುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಪರಿಹಾರದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಿದೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಶಾಪ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನೊಂದು 'ಸೇತುವೆ'ಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
- ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆ: ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬದಲಿಗೆ ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.
- ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ನೋಟ: ಲೈಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ವೀವ್ಸ್ಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬರಹವನ್ನು ಅಳೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅದರ ಒಳಗಿನ ಸತ್ವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ವಿಮರ್ಶಾ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಯಬೇಕು.
- ಡಿಜಿಟಲ್ ಗ್ರಂಥಾಲಯ: ಗುಣಮಟ್ಟದ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಆಡಿಯೋ ಬುಕ್ (Audio Book) ಅಥವಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಗುವ ಇ-ಬುಕ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕು.
- ಗಂಭೀರ ಬ್ಲಾಗಿಂಗ್: ಬ್ಲಾಗ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡದೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಬಂಧಗಳಂತಹ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಗೆ ಜಾಗ ನೀಡಬೇಕು.
ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಹವ್ಯಾಸವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಬದುಕುವ ಹಾದಿ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಸತ್ವವಿಲ್ಲದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಸಮುದ್ರದ ನೊರೆಯಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕ. ಆದರೆ ಸತ್ವವಿರುವ ಬರಹಗಳು ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಡೆಗಳಂತೆ ಸ್ಥಿರ. "ಅವಸರದ ಆಯ್ಕೆ" ನಮಗೆ ಸಣ್ಣ ಸುಖ ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಜೀವನದ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ನಾವು ಓದಿದ ಮತ್ತು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮಾತ್ರ.
ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಈ ಕಸದ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ. ಅಕ್ಷರಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉಸಿರು ಎಂದು ನಂಬಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನಡುವೆಯೂ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ 'ಮಾನವೀಯತೆ'ಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಲು ಸಾಹಿತ್ಯವೊಂದೇ ಏಕೈಕ ಮದ್ದು. ಅಕ್ಷರಗಳ ಬೆನ್ನತ್ತೋಣ, ಸತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.
❖
ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು
ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿಹಕ್ಕುತ್ಯಾಗ (Disclaimer): ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಲೇಖಕರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಗಳಾಗಿವೆ. ಇದು ಇಂದಿನ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಂಸ್ಥೆ ಅಥವಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ AI ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಸಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ