 |
| "ದೇವಗಿರಿಯ ಪುರಾತನ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ದೀಪಕ್ ಮತ್ತು ಮಾಫಿಯಾ ತಂಡದ ನಡುವಿನ ಅಂತಿಮ ಹಣಾಹಣಿ." (ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಜೆಮಿನಿ) |
ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಹೊರವಲಯದ ಹಸಿರು ಸಿರಿಯ ನಡುವೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಸೊಬಗನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ 'ಹೆರಿಟೇಜ್ ಬಂಗಲೆ'ಯಲ್ಲಿ ದೀಪಕ್ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಹೊರಗೆ ಜಿಟಿಜಿಟಿ ಮಳೆ ಹನಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಒಳಗೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ದೀಪಕ್ನ ಅಜ್ಜ, ಖ್ಯಾತ ಇತಿಹಾಸ ಸಂಶೋಧಕ ಶಂಕರಪ್ಪನವರು ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿಧನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಮರಣದ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ದೀಪಕ್ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಯಿತು.
ಅಜ್ಜನ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಳೆಯ ಕಪಾಟಿನ ಒಳಗಿನ ರಹಸ್ಯ ಬಾಕ್ಸ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ದೀಪಕ್ಗೆ ಒಂದು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಲಕೋಟೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಇಂದಿನ ಕಾಗದದಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ದಪ್ಪನೆಯ ಚರ್ಮದ ಹದ ಮಾಡಿದ ಹಾಳೆಯಂತಿತ್ತು. ಕುತೂಹಲ ತಾಳಲಾರದೆ ದೀಪಕ್ ಅದನ್ನು ತೆರೆದ.
ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿತ್ತು:
"ದೀಪಕ್, ನೀನು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಕಾಲ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಬೆಟ್ಟ ಸಾಲುಗಳ ಆಳದಲ್ಲಿ 'ದೇವಗಿರಿಯ ಗುಹೆ' ಎಂಬ ನಿಗೂಢ ಜಾಗವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಮಣಿಹವಿದೆ. ಅದು ಕೆಟ್ಟವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ವಿನಾಶ ಖಂಡಿತ. ನೀನು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲೆ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಗುಹೆಯ ದಾರಿ ಹುಡುಕುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಯಾರೋ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ."
ಪತ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೋ ಪುರಾತನ ಲಿಪಿಯ ಅರ್ಧಭಾಗದ ಚೂರು ಇತ್ತು. ದೀಪಕ್ ಆ ಚೂರನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಅದರಿಂದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಾಖ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದಂತಾಯಿತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಜೋರಾದ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ದೀಪಕ್ ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತು ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು.
ದೀಪಕ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ಓಡಿದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಗುರುತುಗಳು ಮನೆಯ ಗೋಡೆಯನ್ನೇರಿ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು.! ದೀಪಕ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು—ಇದು ಕೇವಲ ಆಸ್ತಿಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಇದು ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದ ಆಟ.
ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ದೀಪಕ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಜೀಪ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಘಾಟಿ ದಾರಿಗಳು ಹಾವಿನಂತೆ ಬಳುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಜ್ಜನ ಪತ್ರದ ಮಾತುಗಳೇ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ಗುಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ ದೇವಗಿರಿಯ ಗುಹೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು.
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜೀಪ್ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ದ ಸರಿತಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ದೀಪಕ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಳು. ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು 'ಬಯಾಲಜಿಸ್ಟ್' (ಜೈವಿಕ ಸಂಶೋಧಕಿ) ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳೂ ಅದೇ ಬೆಟ್ಟದ ಸಾಲುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದರಿಂದ ದೀಪಕ್ ಅವಳಿಗೆ ಲಿಫ್ಟ್ ನೀಡಿದ.
ಹೋಗುವಾಗ ಸರಿತಾ ಕೇಳಿದಳು, "ದೀಪಕ್, ನೀವು ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯರು ದೇವಗಿರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದವರು ಯಾರೂ ವಾಪಸ್ ಬಂದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆ?"
ದೀಪಕ್ ಏನೂ ಅರಿಯದವನಂತೆ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಮೂಡಿತು—ಸರಿತಾ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದವಳೇ ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಕಳುಹಿಸಿದವರೇ?
ಹಸಿರು ಕಾಡು ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ಹಠಾತ್ತನೆ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ನಿಂತ. ಜೀಪ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಆತ ದೀಪಕ್ನ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ಅಂದ: "ನಕ್ಷೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇರಬಹುದು ಮಗನೇ, ಆದರೆ ಆ ಮಣಿಹದ ರಕ್ಷಕರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗು!" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಮಂಜಿನಂತೆ ಕರಗಿ ಹೋದ.
ಸರಿತಾ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ದೀಪಕ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ದೀಪಕ್ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವ ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಮೋಡಗಳು ಕಪ್ಪಾಗಿ ಕವಿಯತೊಡಗಿದ್ದವು, ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಂತೆ!
ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಕಾಡು ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸತೊಡಗಿತು. ದೀಪಕ್ ಮತ್ತು ಸರಿತಾ ಜೀಪನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ನಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಮಳೆ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಮರಗಳಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಹನಿಗಳು ಮೈ ನಡುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕೂಗು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ದೀಪಕ್ನ ಎದಬಡಿತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು.
ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಅವರು 'ಹಾಲಿನ ಜಲಪಾತ'ದ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅದೇ ಪುರಾತನ ಲಿಪಿಯ ಚಿಹ್ನೆ ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಸರಿತಾ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಿಂಚು ಕಂಡಿತು. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಯಾಮರಾ ತೆಗೆದು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯತೊಡಗಿದಳು. ದೀಪಕ್ ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ—ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಯಾಲಜಿಸ್ಟ್ ಪುರಾತನ ಲಿಪಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಉತ್ಸುಕಳಾಗುವುದು ಅವನಿಗೆ ಸಂಶಯ ತರಿಸಿತು.
ರಾತ್ರಿ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಅವರು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಡಾರ ಹೂಡಿದರು. ಸರಿತಾ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದಾಗ, ದೀಪಕ್ ಅವಳ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಆಘಾತ ಕಾದಿತ್ತು! ಅವಳ ಬ್ಯಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕವಾದ ಜಿಪಿಎಸ್ ಟ್ರ್ಯಾಕರ್, ದೇವಗಿರಿಯ ಗುಹೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿರುವ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಯೊಂದರ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ದೀಪಕ್ನ ಅಜ್ಜನ ಪೋಟೋ ಇತ್ತು! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೀಪಕ್ ಬಳಿ ಇರುವ ಪತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧ ಭಾಗವೂ ಅವಳ ಬ್ಯಾಗ್ನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು!
ದೀಪಕ್ಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು—ಸರಿತಾ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದವಳಲ್ಲ, ಅವಳು ಆ 'ಮಣಿಹ'ವನ್ನು ಕದಿಯಲು ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಫಿಯಾದ ಭಾಗ. ಅವನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದಾಗ, ಅವನ ತಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಪಿಸ್ತೂಲು ಇಟ್ಟಂತಾಯಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಸರಿತಾ ಸಣ್ಣ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು. "ದೀಪಕ್, ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮೊಮ್ಮಗ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮುಗ್ಧ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಆ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ," ಎಂದಳು.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಂಕಿಯ ಹಂದರಗಳು ಕಂಡವು. ಕಾಡಿನ ಬುಡಕಟ್ಟು ರಕ್ಷಕರು ಇವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಲ್ಲು-ಬಾಣಗಳು ಇವರಿಬ್ಬರ ಕಡೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದವು.
ಕಾಡಿನ ರಕ್ಷಕರು ದೀಪಕ್ ಮತ್ತು ಸರಿತಾಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಒಂದು ಗುಪ್ತ ದಾರಿಯ ಮೂಲಕ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಆ ದಾರಿ ಭೂಮಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಳಗುವ ಕಲ್ಲುಗಳು (Luminous Stones) ಕಾಣಿಸಿದವು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ತಲುಪಿದ್ದು 'ದೇವಗಿರಿಯ ಮಹಾದ್ವಾರ'ಕ್ಕೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಮುಖಂಡ ಕುಳಿತಿದ್ದ—ಅವನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದೀಪಕ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಮುದುಕ! ಆತ ಸರಿತಾಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಕ್ಕ. "ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾವು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಈ ನಿಧಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಕದಿಯಲು ಬಂದವಳು ನೀನು. ಆದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ರಕ್ತ ಯಾರಲ್ಲಿದೆಯೋ ಅವರು ಮಾತ್ರ ಈ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬಲ್ಲರು," ಎಂದು ದೀಪಕ್ನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದನು.
ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ದೀಪಕ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಆ ಅರ್ಧ ಲಿಪಿಯ ಚೂರನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಸರಿತಾ ಕಿರುಚಿದಳು, "ದೀಪಕ್, ಆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ!" ಆದರೆ ದೀಪಕ್ ಗೆ ಅಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು—'ಇದು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂಬಿಕೆ'.
ದೀಪಕ್ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಲಿಪಿಯ ಚೂರು ಮತ್ತು ಸರಿತಾಳ ಬ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಚೂರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ. ಅವು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ ದೈವಿಕವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಇಡೀ ಗುಹೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆಗಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದವು. ಒಳಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಕೇವಲ ಚಿನ್ನ-ಬೆಳ್ಳಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಬಲ್ಲ, ಬರಗಾಲವನ್ನೇ ಹೋಗಲಾಡಿಸಬಲ್ಲ ಅದ್ಭುತವಾದ 'ಬೀಜಗಳ ಮಣಿಹ' ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿರುವ ಸ್ಫಟಿಕದ ಕಲ್ಲುಗಳು.
ಸರಿತಾ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಒಳಗೆ ಓಡಲು ಹೋದಳು. ಆದರೆ ಗುಹೆಯ ಒಳಗೆ ಇದ್ದ ಯಂತ್ರಚಾಲಿತ ಬಾಣಗಳು ಅವಳನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದವು. ದೀಪಕ್ ಮಾತ್ರ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಕೈಬರಹದ ಸಂದೇಶ ಕಂಡಿತು: "ದೀಪಕ್, ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿದೆ. ಇದನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು."
ಆದರೆ ಗುಹೆಯ ಹೊರಗೆ ಸರಿತಾಳ ಮಾಫಿಯಾ ತಂಡ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಮೂಲಕ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ದೀಪಕ್ ಈಗ ಈ ಮಹಾನ್ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಕೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಉಳಿಸುತ್ತಾನೆ? ಅವನ ಮುಂದಿರುವ ದಾರಿ ಸಾವಿನ ಕಣಿವೆಯೇ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಯುಗದ ಆರಂಭವೇ?
ಗುಹೆಯ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ದಿವ್ಯ ಬೆಳಕಿನ ನಡುವೆ ದೀಪಕ್ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಬಂದ ಭೀಕರ ಸ್ಫೋಟದ ಸದ್ದು ಅವನನ್ನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತಂದಿತು. ಸರಿತಾಳ ಮಾಫಿಯಾ ತಂಡ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಮೂಲಕ ಗುಹೆಯ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಅವರ ಬಳಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸ್ಫೋಟಕಗಳು ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಗುಹೆಯ ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರನ್ನು ಅವರು ಒತ್ತೆಯಾಳಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರು.
ಸರಿತಾ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಒಳಬಂದಳು, "ದೀಪಕ್, ನಿನ್ನ ನಾಟಕ ಮುಗಿಯಿತು! ಈಗ ಆ ಸ್ಫಟಿಕದ ಮಣಿಹ ಮತ್ತು ಆ ಬೀಜಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಇಡೀ ಬೆಟ್ಟವನ್ನೇ ನಾವು ಉಡಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ." ದೀಪಕ್ ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಪುರಾತನ ಸ್ಫಟಿಕವಿತ್ತು. ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಈ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಇದು ಭೂಮಿಯ ಜೀವನಾಡಿ.
ದೀಪಕ್ ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ: "ಒಂದು ವೇಳೆ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳು ಗುಹೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದರೆ, ರಕ್ಷಣಾ ಚಕ್ರವನ್ನು ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸು." ಗುಹೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕಲ್ಲಿನ ಚಕ್ರವಿತ್ತು. ದೀಪಕ್ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಆ ಚಕ್ರವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಕೂಡಲೇ ಗುಹೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಭಯಂಕರವಾದ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹರಿಯದಿದ್ದ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯ ನೀರು ಹಠಾತ್ತನೆ ಗುಹೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗತೊಡಗಿತು.
ಮಾಫಿಯಾ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಗುಹೆಯ ವಿನ್ಯಾಸವೇ ಹಾಗಿತ್ತು—ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಒಳಗಿನ ದಾರಿ ಅರಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೀಪಕ್ ಆ ಸ್ಫಟಿಕದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸರಿತಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಂಡವನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿ, ಗುಹೆಯ ರಹಸ್ಯ ಸುರಂಗದ ಮೂಲಕ ಬುಡಕಟ್ಟು ರಕ್ಷಕರನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಮುಂದಾದ. ಕತ್ತಲ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಬಂದೂಕಿನ ಶಬ್ದಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಯುದ್ಧ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿತ್ತು. ದೀಪಕ್ ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ಗುಹೆಯ ಒಳಗಿದ್ದ ಯಂತ್ರಚಾಲಿತ ಬಲೆಗಳನ್ನು ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ. ಸರಿತಾಳ ತಂಡದವರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಆ ಬಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು. ಸರಿತಾ ಸ್ಫಟಿಕವನ್ನು ಕದಿಯಲು ಹೋದಾಗ, ಗುಹೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆಯೊಂದು ಅವಳ ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿತು. ಅವಳು ಒಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಳು, ಆದರೆ ದೀಪಕ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ತಂದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಕಾಲ ಮಿಂಚಿ ಹೋಗಿತ್ತು.
ಗುಹೆಯ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಪುರಾತನ ಮಣಿಹ ಮತ್ತು ಸ್ಫಟಿಕಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದವು. ದೀಪಕ್ ಬುಡಕಟ್ಟು ಮುಖಂಡನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಆ ಗುಹೆಯ ಮುಖ್ಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದನು. ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಕೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಉಳಿಸಲು ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ...
ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ದೀಪಕ್ ಈಗ ಬದಲಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ಅಜ್ಜನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದಿಗೆ—ಅವನು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ದಿವ್ಯ ಬೀಜಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು 'ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿ'ಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ ಆಗಿ ಕಂಡರೂ, ಅದರ ಮೂಲ ದೇವಗಿರಿಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುರಾತನ ಜ್ಞಾನವಾಗಿತ್ತು.
ಸರಿತಾಳನ್ನು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ದೇವಗಿರಿಯ ಗುಹೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ನಂಬಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು 'ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಂಜಿನ ಕಥೆ' ಎಂದುಕೊಂಡರು. ದೀಪಕ್ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಆ ಅರ್ಧ ಲಿಪಿಯ ಚೂರನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ. ಆ ರಹಸ್ಯ ಈಗ ಕೇವಲ ದೀಪಕ್ ಮತ್ತು ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು.
ದೂರದ ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಮಂಜು ಕವಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜನ ಆತ್ಮ ಈಗ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ದೀಪಕ್ ಗೆ ತಿಳಿಯಿತು—ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಚಿನ್ನವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಅರಿವು.
- ಸಮಾಪ್ತ -
ಈ ಬರಹ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ❤️
ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಮೆಂಟ್ ನಮಗೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೇರಣೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಪ್ಪದೆ ತಿಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಸೂಚನೆ: ಈ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರವು (Google AI) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಸೃಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ