 |
| "ಕಳೆದುಹೋದ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕರಾಳ ರಹಸ್ಯ ಮತ್ತು ಮನೆತನದ ಗೌರವದ ಸಂಕೇತವಾದ ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ." |
ಮಲೆನಾಡಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ 'ಹಸಿರುಮಕ್ಕಿ'ಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಸಂಜೆ. ಜಡಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯ ವಾಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷದ ವರುಣ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಸಾಲಿಗ್ರಾಮ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು, ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖದ ನೆರಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದಂತಿತ್ತು.
"ಅಜ್ಜಿ, ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದ ಕಥೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಂತಿದೆಯಲ್ಲ, ಇವತ್ತಾದರೂ ಪೂರ್ತಿ ಹೇಳ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ವರುಣ್ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
ಅಜ್ಜಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. "ವರುಣ್, ಅದು ಕೇವಲ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರವಲ್ಲ ಕಣೋ, ಅದು ನಮ್ಮ ಮನೆತನದ ಗೌರವ. ಆದರೆ ಆ ಹಾರ ಮನುಷ್ಯನ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಇವತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಇದೇ ತರಹದ ಒಂದು ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿ ಆ ಹಾರ ಮಾಯವಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಇತ್ತು. ಆ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮನುಷ್ಯನದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!"
ವರುಣ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. "ಮನುಷ್ಯನದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ? ಮತ್ತೆ ಯಾರದ್ದು ಅಜ್ಜಿ?"
ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ದೀಪದ ಬತ್ತಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅದು ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಾನನದ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಹಾರ ಮಾಯವಾದ ದಿನವೇ ನಮ್ಮೂರಿನ ಗೌಡರ ಮಗ ಶಂಕರನೂ ನಾಪತ್ತೆಯಾದ. ಜನ ಹೇಳಿದ್ರು ಶಂಕರ ಹಾರ ತಗೊಂಡು ಓಡಿಹೋದ ಅಂತ. ಆದ್ರೆ ಸತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ."
ವರುಣ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಳಮಳ ಶುರುವಾಯಿತು. ಶಂಕರ ಯಾರು? ಆ ಹಾರಕ್ಕೂ ಶಂಕರನಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಅಜ್ಜಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣ ಕಂಡ ಹನಿ ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ವರುಣ್ನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಆಳವಾದ ಯೋಚನೆಗೆ ತಳ್ಳಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಯಾರೋ ಓಡಿ ಬಂದಂತೆ! ವರುಣ್ ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ...
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನನ್ನು ಗುರಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು!
ವರುಣ್ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಜ್ಜುಗುಜ್ಜು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಆದರೆ ಆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ಜಡಿ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವರುಣ್ನ ಎದೆಬಡಿತ ಜೋರಾಗಿತ್ತು.
"ಯಾರದು?" ಎಂದು ಅವನು ಕಿರುಚಿದ. ಆದರೆ ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಅಜ್ಜಿ ಒಳಗೆ ಕೂತಿದ್ದವರು ಮೌನವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. "ವರುಣ್, ಒಳಗೆ ಬಾ. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಹುಡುಕಬೇಡ. ಕೆಲವು ರಹಸ್ಯಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಹೂತು ಹೋಗಿರಬೇಕು. ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಹೋದರೆ ಆಪತ್ತು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ," ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ.
ವರುಣ್ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಒಳಗೆ ಬಂದರೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಂಗಳದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಕೇವಲ ಒಡವೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವರ ವಂಶದ ಕುಲದೇವಿಯ ಆಭರಣವಾಗಿತ್ತು. ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅದು ಮಾಯವಾದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಆ ಮನೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಾ ಬಂತು ಎನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ವರುಣ್ ನೇರವಾಗಿ ಊರಿನ ಹಳೆಯ ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ 'ಲಿಂಗಣ್ಣ' ಸಿಕ್ಕರು. ಲಿಂಗಣ್ಣನಿಗೆ ಆ ಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳೂ ಗೊತ್ತು.
"ಲಿಂಗಣ್ಣಪ್ಪ, ಆ ಶಂಕರ ಯಾರು? ಅಜ್ಜಿ ಯಾಕೆ ಅವನ ಹೆಸರು ಎತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ?" ವರುಣ್ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.
ಲಿಂಗಣ್ಣ ತಂಬಾಕು ಜಗಿಯುತ್ತಾ ಸುತ್ತಲೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರು. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದರು, "ಶಂಕರ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ ವರುಣ್, ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ತಮ್ಮ! ಆತ ಬಹಳ ಸಾತ್ವಿಕ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಕಳುವಾದ ದಿನವೇ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಪವಾದ ಹೊರಿಸಲಾಯಿತು. ಸಮಾಜದ ನಿಂದನೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಅವನು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನೋ ಅಥವಾ ಮತ್ಯಾರಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೋ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಿಡು... ಆ ಹಾರ ಹೋದ ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ತಾನಾಗಿಯೇ ತೆರೆದಿತ್ತು!"
ವರುಣ್ನ ಕುತೂಹಲ ಈಗ ದ್ವಿಗುಣವಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ಅವನ ಸ್ವಂತ ತಾತನ ತಮ್ಮನೇ ಹಾರ ಕದ್ದಿದ್ದನೆ? ಅಥವಾ ಅವನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಸಿಲುಕಿಸಿದ್ದರೇ? ಅಜ್ಜಿ ಯಾಕೆ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು?
ಅವನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹಳೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಬರೆದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗತೊಡಗಿದವು. ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದಂತಹ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಕೇತವಿತ್ತು! ಅದೇ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಅವನು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ಆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವಂತೆಯೇ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಅವನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದರು!
ವರುಣ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೈಕಾಲು ಬಡಿಯತೊಡಗಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕೈಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯೆಂಬಂತೆ ಸಡಿಲಗೊಂಡವು. ಭಯದಿಂದ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ ವರುಣ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದು ಹಳ್ಳಿಯ ಪೂಜಾರಿ ವಿಶ್ವನಾಥ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು.
"ಶಾಂತನಾಗು ವರುಣ್, ಇದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣ. ಇಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿ ಪಡಬೇಡ," ಎಂದರು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಗುಪ್ತವಾಗಿ. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಆತಂಕ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು.
"ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೇ, ಈ ಸಂಕೇತ ಏನು? ಮತ್ತು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡ ಆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾರದ್ದು?" ಎಂದು ವರುಣ್ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದ.
ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯ ಕತ್ತಲೆ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದ ಒಂದು ತಾಳೆಗರಿ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯಿತ್ತು. "ವರುಣ್, ಇದು ನಿಮ್ಮ ವಂಶದ ಇತಿಹಾಸ. ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಕೇವಲ ಒಡವೆಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಗ್ರಾಮದ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ತಮ್ಮ ಶಂಕರ ಆ ಹಾರವನ್ನು ಕದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ!"
ವರುಣ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ, "ರಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನೆ? ಹಾಗಾದರೆ ಕದ್ದವರು ಯಾರು?"
ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದರು, "ಅಂದು ಊರಿನ ಹಿತೈಷಿಗಳಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವು ದುಷ್ಟರು ಆ ಹಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪರೂಪದ 'ನಾಗಮಣಿ'ಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಶಂಕರನಿಗೆ ಇದು ತಿಳಿಯಿತು. ಆತ ಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಾನನದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗುಡುಗು ಮಿಂಚು ಉಂಟಾಯಿತು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಶಂಕರನೂ ಇಲ್ಲ, ಹಾರವೂ ಇಲ್ಲ. ಜನರು ಅವನು ಕಳ್ಳ ಎಂದು ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಶಂಕರ ಆ ಹಾರವನ್ನು ಮರಳಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತರಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಾವುದೋ ಶಕ್ತಿ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಿತು."
ವರುಣ್ ಆ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅದೇ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕೇತವಿತ್ತು. "ಈ ಸಂಕೇತದ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ, 'ರಕ್ಷಕ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ' ಎಂದು!" ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ವಿವರಿಸಿದರು.
"ಹಾಗಾದರೆ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಕಂಡದ್ದು...?" ವರುಣ್ ಮಾತು ಪೂರೈಸುವ ಮೊದಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಾರಿಸತೊಡಗಿತು. ಹೊರಗೆ ಗಾಳಿ ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು.
ವರುಣ್ ಹೊರಗೆ ಓಡಿ ಬಂದಾಗ, ದೂರದ ಕಾನನದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ಬೆಳಕಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಆಕೃತಿ ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅದು ಶಂಕರನೇ? ಅಥವಾ ಆ ಹಾರವನ್ನು ಕದ್ದವರಾ?
ವರುಣ್ ಆ ಕಾನನದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಬೇಡವೆಂದು ತಡೆದರೂ, ತನ್ನ ಮನೆತನದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಇದೊಂದೇ ದಾರಿ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನು ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮರಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ವಸ್ತು ತಗುಲಿತು. ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಲೋಹದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೂಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು!
ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೆಸರಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಲೋಹದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ವರುಣ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದಲೇ ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಸೋರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೂ ಅದೇ ರಹಸ್ಯ ಸಂಕೇತವಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿತು.
ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಹೋದಾಗ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಒರಟಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. "ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಡ ವರುಣ್! ಅದು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ."
ವರುಣ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವನು ಊರಿನ ಹಳೆಯ ಕಾವಲುಗಾರ ಮಾದಪ್ಪ. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಹಳೆಯ ಲಾಂದ್ರ (Lantern) ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಮಾದಪ್ಪನ ಮುಖ ಭಯದಿಂದ ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿತ್ತು.
"ಮಾದಪ್ಪಣ್ಣ, ನಿನಗೆ ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇದರಲ್ಲಿ ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಇದೆಯೇ?" ವರುಣ್ ಆತುರದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
ಮಾದಪ್ಪ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕುಳಿತ. "ವರುಣ್, ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಂಕರ ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಇದೇ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಊರಿನ ಕೆಲವು ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ್ದರು. ಶಂಕರ ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತಿಟ್ಟು, ಅವರನ್ನು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಲು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಓಡಿದ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಿರುಚಾಟ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅಷ್ಟೇ... ಆಮೇಲೆ ಶಂಕರ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ."
ವರುಣ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬಂತು. "ಅಂದರೆ ಶಂಕರ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಒತ್ತೆ ಇಟ್ಟು ಈ ಹಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೂ ಊರಿನವರು ಅವನನ್ನೇ ಕಳ್ಳ ಎಂದರಲ್ಲ?"
ವರುಣ್ ಹೇಗೋ ಮಾಡಿ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದ. ಆದರೆ ಅದರ ಒಳಗಿದ್ದದ್ದು ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು! ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಒಳಗೆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳೆಯ ತಾಮ್ರದ ಪತ್ರ ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕನ್ನಡಿಯಿತ್ತು.
"ಇದೇನಿದು? ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಎಲ್ಲಿದೆ?" ಎಂದು ವರುಣ್ ಹತಾಶನಾದ.
ಆಗ ಮಾದಪ್ಪ ಆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಲಾಂದ್ರದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಹಿಡಿದ. ಕನ್ನಡಿಯ ಪ್ರತಿಫಲನವು ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಒಂದು ಸುರಂಗದ ಕಡೆಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ವರುಣ್, ಶಂಕರ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೇವಲ ದಾರಿತಪ್ಪಿಸಲು ಬಳಸಿದ್ದ ಅಷ್ಟೇ. ಅಸಲಿ ರಹಸ್ಯ ಈ ಕನ್ನಡಿ ತೋರಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ!"
ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಬೆಳಕು ತೋರಿಸಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದರು. ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಬಂಡೆಯಿತ್ತು. ಆ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳ್ಳಿಯಂತಹ ಬೆಳಕು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಂಡೆಯು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು! ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಹೆ ಇತ್ತು.
ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ವರುಣ್ನಿಗೆ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ಆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಂಡವು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದವು! ಗುಹೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಗಡ್ಡ ಜಟೆ ಕಟ್ಟಿತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು.
"ಬಂದೆಯಾ ವರುಣ್? ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ," ಎಂದ ಆ ಮನುಷ್ಯ.
ವರುಣ್ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ. "ಯಾರು ನೀವು? ನನ್ನ ಹೆಸರೆಂದು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು?"
ಮನುಷ್ಯ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಇತ್ತು! ಆ ಹಾರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಗಮಣಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿತ್ತು. "ನಾನು ಶಂಕರ... ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ತಮ್ಮ. ಕಳೆದ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ಈ ಹಾರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ!”
ವರುಣ್ನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಾನೇ ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಾಣೆಯಾದ ಶಂಕರ ತಾತ ತನ್ನೆದುರೇ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ! ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ನೋವುಗಳಿದ್ದರೂ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಚಲವಾದ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯಿತ್ತು.
"ತಾತಾ... ನೀವಿನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಿರಿ? ಅಜ್ಜಿ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ," ಎಂದು ವರುಣ್ ಅವರ ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ.
ಶಂಕರ ತಾತ ವರುಣ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. "ವರುಣ್, ಅಂದು ಊರಿನ ಗೌಡರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ಈ ಹಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಗಮಣಿಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ನಾನು ಹೇಗೋ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಗುಹೆ ಸೇರಿದೆ. ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾರ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡೆ. ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳಷ್ಟೇ ಕಾಣುವಂತೆ ಮರೆಮಾಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜನ ನಾನು ಭೂತ ಎಂದು ಹೆದರಿದರು, ಅದು ನನಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು."
ಶಂಕರ ತಾತ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರವನ್ನು ವರುಣ್ ಕೈಗಿಟ್ಟರು. "ಈಗ ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ವರುಣ್. ಆ ದುಷ್ಟ ಗೌಡರು ಈಗಿಲ್ಲ, ಅವರ ವಂಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಈ ಹಾರ ತನ್ನ ಮೂಲ ಸ್ಥಾನವಾದ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕು. ನನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಕಳ್ಳ ಎಂಬ ಪಟ್ಟವನ್ನು ನೀನೇ ಹೋಗಲಾಡಿಸಬೇಕು."
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ... ಹಸಿರುಮಕ್ಕಿ ಹಳ್ಳಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ಜನಜಂಗುಳಿ ಸೇರಿತ್ತು. ವರುಣ್ ಮತ್ತು ಮಾದಪ್ಪ ಹಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಜನ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಪೂಜಾರಿ ವಿಶ್ವನಾಥ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.
"ಜನರೇ, ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮೂರ ಶಂಕರ ಹಾರ ಕಳ್ಳನಲ್ಲ, ಆತ ಒಬ್ಬ ವೀರ ರಕ್ಷಕ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಡಿನ ಕಷ್ಟ ಸಹಿಸಿ ಈ ದೈವಿಕ ಹಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದಾನೆ," ಎಂದರು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯದಿಂದ ವೃದ್ಧೆಯೊಬ್ಬರು ಓಡಿ ಬಂದರು. ಅದು ವರುಣ್ನ ಅಜ್ಜಿ! ಶಂಕರನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಅಜ್ಜಿ ಕೆಕ್ಕೇರಿಟ್ಟು ಅತ್ತರು. ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿಯರ ಆ ಭೇಟಿ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸಿತು. ಶಂಕರ ತಾತ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ತಂದಿದ್ದ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರವನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕುಲದೇವಿಯ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಯಿತು.
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗರ್ಭಗುಡಿ ಪುನಃ ಬೆಳಗಿತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕಾರ್ಮೋಡ ಸರಿದು ಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ವರುಣ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ; ಅಲ್ಲಿ ಅಂದು ಕಂಡಿದ್ದ ನಿಗೂಢ ರಹಸ್ಯ ಈಗ ಮಾಯವಾಗಿ, ಸುಂದರವಾದ ನಗು ಮೂಡಿತ್ತು.
ವರುಣ್ ಅಂದುಕೊಂಡ - "ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸತ್ಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಅದು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ."
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ, ವರುಣ್ ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೆ ಯಾವುದೋ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಗಾಳಿಯಾಗಿತ್ತು.
❖
ಲೇಖಕರು: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಬರಹ ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು
ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
🌐 ಬ್ಲಾಗ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿಗಮನಿಸಿ: ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿರುವ ಕಥೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೇಖಕರ ಸ್ವಂತ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ಬರಹವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಜೆಮಿನಿ AI (Gemini AI) ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸೃಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಥೆಯು ಕೇವಲ ಮನೋರಂಜನಾ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಇದರಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ಅಥವಾ ಘಟನೆಗಳು ಯಾರೊಬ್ಬರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೋಲಿಕೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೇವಲ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಮಾತ್ರ. ಲೇಖಕರ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಬೇರೆಡೆ ಮರುಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ