 |
| "ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳ ಸಂಗಮ; ಕಾಲಯಾನದ ಮೂಲಕ ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸ ಬದಲಿಸಿದ ಯುವತಿಯ ಕಥೆ." (Image source: Gemini) |
ಅದು ೨೦೨೬ರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ಪೇಟೆಯ ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅಡಗಿದ ಅಜ್ಜಿಯ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷದ ಅದಿತಿ, ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಕಳೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆ ಎಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ವಸ್ತುಗಳ ಅನಾವರಣ.
ಅಜ್ಜಿ ರಾಧಮ್ಮ, ತನ್ನ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದಿತಿಗೆ ಹೊಸ ಕೌತುಕ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಕಂಚಿನ ಕನ್ನಡಿ. ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ಸುತ್ತ ಕೆತ್ತಲಾಗಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳು ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಅಜ್ಜಿ, ಈ ಕನ್ನಡಿ ಏನು? ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಇಲ್ಲ," ಎಂದು ಅದಿತಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಅಜ್ಜಿ ಕನ್ನಡಿಯತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಮಿನುಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. "ಅದಿತಿ, ಆ ಕನ್ನಡಿ ನಮ್ಮ ಮನೆತನದ ಆಸ್ತಿ. ಅದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಿಂದ ಬಂದದ್ದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ನಾನೇ ಅದರಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕ ಕಾಣಿಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ."
ಅದಿತಿ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತು ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಕೆತ್ತನೆಗಳು ಅವಳನ್ನು ಸೆಳೆದಿದ್ದವು. ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಅದಿತಿ ಆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು. ಹೊರಗೆ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ಕಿಟಕಿಗಳು ಸಣ್ಣಗೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಹಠಾತ್ತಾಗಿ, ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಲಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರತ್ನ (ಮಣಿ) ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗಲಾರಂಭಿಸಿತು! ಅದಿತಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ಆ ಮಣಿ ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕುಕ್ಕುವಂತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕೋಣೆ ಆ ಬಿಳಿಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು. ಅದಿತಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಳು.
ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಅವಳು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಾಗ ಬೃಹತ್ ವೃಕ್ಷಗಳು, ವಿಚಿತ್ರ ಸಸ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಮೋಡಗಳು. ಅವಳ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಬದಲಾಗಿದ್ದವು, ಅವಳು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು! ದೂರದಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳ ಘೀಳಿಡುವ ಸದ್ದು, ಯುದ್ಧದ ಸಿದ್ಧತೆಯಂತಹ ಡೋಲುಗಳ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
"ನಾನು... ನಾನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ?" ಎಂದು ಅವಳು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು. ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಿದಳು. ಸಿಗ್ನಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯ ಕಂಚಿನ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು!
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮರಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕನಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿಯಿತ್ತು. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಸಾವಿರಾರು ಸೈನಿಕರು ಅರಣ್ಯದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಿತಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದಳು. ಆ ಸೈನಿಕರೊಬ್ಬರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕುದುರೆಯ ವೇಗವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದರು. "ನಾರಿ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇರುವೆ? ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವಿರಾ? ನಾಳೆ ಮುಂಜಾನೆ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಗಲಿದೆ!"
ಅದಿತಿಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಸೈನಿಕನ ಮಾತುಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು—"ನಾಳೆ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಗಲಿದೆ!"
ಅದಿತಿಗೆ ತನ್ನ ಕಿವಿಗಳನ್ನೇ ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದ, ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ಆ ಮಹಾನ್ ಯುದ್ಧದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ತಾನು ಇಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಅವಳ ಮೈ ಜುಂ ಎನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಆ ಸೈನಿಕನ ವೇಷಭೂಷಣ, ಅವನ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ರಕ್ಷಾಕವಚ ಎಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟು ನೈಜವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದರೆ ಇದು ಕನಸಂತೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು.
"ನಾನು... ನಾನು ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಅದಿತಿ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.
ಆ ಸೈನಿಕ ಅವಳ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಹ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡಿದ. "ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದು ಏನು? ಯಾವುದೋ ಮಾಯಾ ಲೋಕದ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನಡೆ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಸೇನಾಪತಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಲಿ," ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳನ್ನು ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡ.
ಅದಿತಿ ಆ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹರಡಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ದೀಪಗಳ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಿತು. ಅದು ಪಾಂಡವರ ಸೇನಾ ಶಿಬಿರವಾಗಿತ್ತು! ಆನೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಮತ್ತು ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ವೀರರು ಅವಳಿಗೆ ಕಂಡರು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭೀಕರ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
ಶಿಬಿರದ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಆ ಸೈನಿಕ ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಎತ್ತರವಾದ, ಬಲಿಷ್ಠ ದೇಹದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಂತಹ ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು. ಆ ಸೈನಿಕ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, "ಮಹಾಬಾಹು ಭೀಮಸೇನರೇ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಯುವತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾಳೆ. ಇವಳ ಬಳಿ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಕನ್ನಡಿಯಿದೆ," ಎಂದನು.
ಅದಿತಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದು ಸ್ವತಃ ಭೀಮಸೇನರೇ? ಭೀಮ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು ಕನ್ನಡಿಯತ್ತ ನೋಡಿದರು. "ಇದು ಯಾವ ಲೋಕದ ವಸ್ತು? ಇದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಖಗಳು ಇಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.
ಅದಿತಿ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು, "ಇದು ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಕನ್ನಡಿ. ನಾನು ಬಹಳ ದೂರದ ಕಾಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ."
ಭೀಮ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ದೂರದ ಕಾಲದಿಂದಲೇ? ಮಗಳೇ, ನಾಳೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಸಮರ ನಡೆಯಲಿದೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಕನ್ನಡಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಮಣಿ... ಅದು ಕೇವಲ ರತ್ನವಲ್ಲ. ಅದು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇಟ್ಟಿದ್ದ 'ಕಾಲದ ಮಣಿ'. ಅದು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಗೆ ಬಂತು?"
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಿಬಿರದ ಹೊರಗೆ ಕುದುರೆಯೊಂದು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಒಬ್ಬ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮುಖದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಳಗೆ ಬಂದರು. ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನವಿಲುಗರಿ ಇತ್ತು. ಇಡೀ ಕೋಣೆ ಯಾವುದೋ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು.
ವರುಣ್ ಓದಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ವರ್ಣನೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಹೌದು, ಬಂದವರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ! ಕೃಷ್ಣ ಅದಿತಿಯತ್ತ ನೋಡಿ ಸಣ್ಣಗೆ ನಕ್ಕು, "ಬಂದೆಯಾ ಅದಿತಿ? ಕಾಲದ ಚಕ್ರ ತಿರುಗಿದೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದು ಕಾಕತಾಳೀಯವಲ್ಲ, ಇದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ," ಎಂದರು.
ಅದಿತಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಹೆಸರು ಈ ಕಾಲದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು? ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕೇಳಿದಳು, "ವಾಸುದೇವ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ? ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ?"
ಕೃಷ್ಣ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, "ಮರಳಿ ಹೋಗುವ ಹಾದಿ ಆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿ ಈಗ ಆರಿ ಹೋಗಿದೆ. ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮಣಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಬೇಕಾದರೆ, ನೀನು ಈ ಯುದ್ಧದ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ."
"ಏನು ಕೆಲಸ ಪ್ರಭು?" ಎಂದು ಅದಿತಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದಳು.
ಕೃಷ್ಣ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೌರವರ ಶಿಬಿರದ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು, "ಅಲ್ಲಿ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯರ ಮಗ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬಳಿ ಒಂದು ಮಣಿಯಿದೆ. ಅದು 'ಶಿರೋಮಣಿ'. ನಿನ್ನ ಕನ್ನಡಿಯ ಮಣಿ ಮತ್ತು ಆ ಶಿರೋಮಣಿ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಮೂಲದವು. ಆ ಮಣಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಕನ್ನಡಿ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ!”
ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅದಿತಿಯ ಎದೆ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು. "ಪ್ರಭು, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಂತಹ ಮಹಾವೀರನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಮಣಿಯನ್ನು ತರುವುದು ನನ್ನಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹುಡುಗಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮನಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಅದಿತಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹಸ್ತವನ್ನಿಟ್ಟನು. "ಅದಿತಿ, ಕಾಲವು ಯಾರನ್ನೂ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕನ್ನಡಿ ಕೇವಲ ಬಿಂಬವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಇದು ನಿನ್ನನ್ನು ಅದೃಶ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ. ಇಂದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಕತ್ತಲು. ಈ ಕನ್ನಡಿಯ ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ನಿನ್ನ ಎದೆಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ, ಶತ್ರುಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನೀನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಕಾಣುವೆ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡು, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಯ ಅಥವಾ ಸಂಶಯ ಮೂಡಿದರೆ ಈ ಶಕ್ತಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ," ಎಂದನು.
ಅರ್ಜುನನ ಸಾರಥ್ಯದ ರಥವೊಂದು ಅದಿತಿಯನ್ನು ಕೌರವರ ಶಿಬಿರದ ಹತ್ತಿರದವರೆಗೂ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕನ್ನಡಿಯ ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವೇ ಪಾರದರ್ಶಕವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವಳು ಕೌರವರ ಶಿಬಿರದೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು.
ಸುತ್ತಲೂ ನೂರಾರು ಆನೆಗಳು ಮಲಗಿದ್ದವು. ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿ ಅರೆನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೈನಿಕರು, ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದ್ರೋಣರ ಶಿಷ್ಯರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದಾಟಿ ಅವಳು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಗುಡಾರದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು. ಗುಡಾರದ ಒಳಗೆ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಎತ್ತರವಾದ, ಭಯಂಕರ ರೂಪದ ಯೋಧ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಣೆ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ರತ್ನವು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಜನ್ಮಜಾತ ಮಣಿ!
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಯಾವುದೋ ತೀವ್ರವಾದ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ಉನ್ಮಾದವಿತ್ತು. ಅದಿತಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಗುಡಾರದೊಳಗೆ ಸರಿದಳು. ಕೃಷ್ಣನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವಳು ಅದೃಶ್ಯಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಂತಹ ಯೋಗಿಗೆ ಯಾರೋ ಬಂದಿರುವ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವನು ಥಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು ತನ್ನ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಬೀಸಿದ!
"ಯಾರಲ್ಲಿ? ಗಾಳಿಯಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯನ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿದೆ!" ಎಂದು ಗುಡುಗಿದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ.
ಅದಿತಿ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದ ಕನ್ನಡಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಣಿಯ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಯ ಕಂಪನ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಸಂಶಯದಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಚಾಚಿದಾಗ, ಅದಿತಿ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮಣಿಯನ್ನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಹಣೆಯ ಮಣಿಗೆ ತಾಗಿಸಿದಳು!
ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತಹ ಬೆಳಕು ಸಂಭವಿಸಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದನು. ಆ ಕಿರು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಯು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಣಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೀರತೊಡಗಿತು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆರಿಹೋಗಿದ್ದ ರತ್ನವು ಈಗ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳಗಲಾರಂಭಿಸಿತು!
ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅದಿತಿಯ ಅದೃಶ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟನು! "ಯಾರು ನೀನು? ಮಾಯಾವಿನಿಯೇ? ನನ್ನ ಮಣಿಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕದಿಯಲು ಬಂದಿರುವೆಯಾ?" ಎಂದು ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದನು.
ಅದಿತಿ ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಗುಡಾರದಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಓಡಿದಳು. ಹಿಂದೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಮತ್ತು ಅವನ ಸೈನಿಕರು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ್ದರು. "ಹಿಡಿಯಿರಿ ಆಕೆಯನ್ನು! ಅವಳು ಪಾಂಡವರ ಗೂಢಚಾರಿ ಇರಬೇಕು!" ಎಂಬ ಕೂಗು ಶಿಬಿರದಾದ್ಯಂತ ಕೇಳಿಸಿತು.
ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದಿತಿಗೆ ಹಾದಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಬಳ್ಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವಳು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಳು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಸೈನಿಕರು ಅವಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಇಟ್ಟನು. "ಹೇಳು ಯುವತಿ, ನೀನು ಯಾರು? ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡಿ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿತು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅದಿತಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಯು ಈಗ ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅದರೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಸುಳಿ (Vortex) ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು!
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕತ್ತಿಯ ತುದಿಯು ಅದಿತಿಯ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲ ಎರಡೂ ಇತ್ತು. "ಯಾರೇ ನೀನು, ಮಾಯಾವಿ ಲೋಕದವಳೋ ಅಥವಾ ಪಾಂಡವರ ತಂತ್ರವೋ? ಸತ್ಯ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ತಲೆ ಈಗಲೇ ಧರೆಗುರುಳುತ್ತದೆ!" ಎಂದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಬ್ಬರಿಸಿದ.
ಅದಿತಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಬೆಳಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಂಡು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರೊಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ 'ಕಾಲದ ಸುಳಿ' (Vortex) ಎಷ್ಟು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳು ಅದರೊಳಗೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಇದು... ಇದು ಕಾಲದ ಚಕ್ರ!" ಎಂದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ದಂಗಾದನು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಗೂ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಸ್ತುವಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿಯಲು ಹೋದನು. ಆದರೆ ಆ ಕನ್ನಡಿಯು ಅವನ ಹಸ್ತಕ್ಕೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು, ಕನ್ನಡಿಯ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
"ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ನಿನ್ನ ಹಣೆಯ ಮಣಿಯು ಕೇವಲ ಅಜೇಯತ್ವದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ, ಅದು ಕಾಲದ ಋಣವೂ ಹೌದು. ಈ ಯುವತಿ ಕೇವಲ ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರ!" ಆ ಧ್ವನಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನದ್ದಾಗಿತ್ತು.
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. "ವಾಸುದೇವ! ನೀನು ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಯುವತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ನನ್ನ ಮಣಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಇದು ಧರ್ಮವೇ?" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದನು.
ಆದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಮಾತು ಮುಗಿಸುವ ಮೊದಲೇ, ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗಿದ್ದ ಸುಳಿಯು ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಅದಿತಿಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದಿತಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವು ಅಣು ಅಣುವಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಮತ್ತೆ ಯಾವುದೋ ಬೆಳಕಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಸೈನಿಕರು ಆ ಸುಳಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಆ ಬಾಣಗಳು ಸುಳಿಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾಯವಾದವೇ ಹೊರತು ಅದಿತಿಗೆ ತಾಕಲಿಲ್ಲ. ಅದಿತಿ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿತು: "ಅದಿತಿ, ನೀನು ಪಡೆದ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡಿಯದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ್ದು. ನಿನ್ನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನೀನು ಮರಳುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ!"
ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಅದಿತಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಳಗಿನ ನೆಲವು ಮೃದುವಾಗಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆನೆಗಳ ಸದ್ದು, ಯುದ್ಧದ ಡೋಲುಗಳ ಅಬ್ಬರ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಟಿವಿ ನ್ಯೂಸ್ ಮತ್ತು ವಾಹನಗಳ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು.
ಅದಿತಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯ ಅದೇ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಆಧುನಿಕ ಶೈಲಿಯದ್ದಾಗಿದ್ದವು.
ಅವಳು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಕಂಚಿನ ಕನ್ನಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು! ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಕಂಚಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಣಿಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ನಕ್ಷತ್ರದಂತಹ ಹೊಳಪು ಬಂದಿತ್ತು.
ಅದಿತಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿದಳು. "ಅಜ್ಜಿ! ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ... ಮಹಾಭಾರತದ ಕಾಲಕ್ಕೆ! ನಾನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಭೀಮನನ್ನು ನೋಡಿದೆ!"
ಅಜ್ಜಿ ರಾಧಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಕ್ಕರು. "ಗೊತ್ತು ಅದಿತಿ. ಆ ಕನ್ನಡಿಯೇ ಹಾಗೆ. ಅದು ಹೋದವರನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆತರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?"
ಅದಿತಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಜೇಬನ್ನು ಕೈಹಾಕಿ ನೋಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಣಿಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತುಣುಕು ಇತ್ತು! ಅದು ಸಣ್ಣದಿದ್ದರೂ ಇಡೀ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಬೆಳಗುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದಿತಿ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಅದಿತಿಯನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾಲ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯ ಉದ್ಯಾನವನಗಳು ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ 'ಅಂಬಾಸಿಡರ್' ಕಾರುಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಯೌವನದ ಕಾಲಕ್ಕೆ, ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ೧೯೮೦ರ ದಶಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದಳು!
"ಅಜ್ಜಿ, ನಾನು ತಪ್ಪಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆನಾ? ನಾನು ೨೦೨೬ಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು!" ಎಂದು ಅದಿತಿ ಆತಂಕದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು.
ಅಜ್ಜಿ ರಾಧಮ್ಮ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು. "ಅದಿತಿ, ಕಾಲವೆಂಬುದು ಒಂದು ನದಿ ಇದ್ದಂತೆ. ನೀನು ಮಹಾಭಾರತದ ಕಾಲದಿಂದ ತಂದ ಆ ಮಣಿಯ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅದು ನಿನ್ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸುವ ಬದಲು, ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಬೇರುಗಳಿರುವ ಈ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಬಾಕಿಯಿದೆ."
ಅದಿತಿಗೆ ಆಗ ನೆನಪಾಯಿತು. ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯು ಆಸ್ತಿ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ೨೦೨೬ರಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ವಿವಾದವನ್ನು ತಡೆಯುವ ದಾಖಲೆಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದು! ಅವಳು ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಹಳೆಯ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವಳ ಮುತ್ತಾತ ಬರೆದಿದ್ದ 'ಮರಣಶಾಸನ' ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಅಸಲಿ ಹಕ್ಕುಪತ್ರಗಳು.
ಆ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅದಿತಿ, ಮತ್ತೆ ಆ ಕಾಲದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಣಿಯ ತುಣುಕು ಈಗ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕರಗಿ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಲೀನವಾಯಿತು. ಈಗ ಕನ್ನಡಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.
"ಅಜ್ಜಿ, ನೀವು ಈಗ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ಅದಿತಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಇಲ್ಲ ಮಗಳೇ, ನನ್ನ ಕಾಲ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗು. ಈ ದಾಖಲೆಗಳು ನಿನ್ನ ಕಾಲದ ಅಜ್ಜಿಗೆ (ನನಗೆ) ಸಹಾಯವಾಗಲಿ."
ಅದಿತಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು. ಈ ಬಾರಿ ಯಾವುದೇ ಬಿರುಗಾಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾದ ಬೆಳಕಿನೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ, ಅವಳು ೨೦೨೬ರ ತನ್ನ ಆಧುನಿಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಹಕ್ಕುಪತ್ರಗಳಿದ್ದವು.
ಮರುದಿನವೇ ಆ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಅದಿತಿ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ಮಾರಾಟವಾಗದಂತೆ ಉಳಿಸಿದಳು. ಊರಿನ ಜನರು ಮತ್ತು ವಕೀಲರು ಇಷ್ಟು ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಅಷ್ಟು ಹೊಸದಾಗಿ ಹೇಗೆ ಉಳಿದಿವೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಅದಕ್ಕೆ ಅದಿತಿ ನಗುನಗುತ್ತಾ, "ಇದು ಕಾಲದ ಕೃಪೆ" ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅದಿತಿ ಆ ಕಂಚಿನ ಕನ್ನಡಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಈಗ ಅದು ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಮಣಿ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಈಡೇರಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಿತಿಯ ಜೀವನ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಗೌರವ ಮೂಡಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಳು: "ನಾವು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಹೋಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಭವಿಷ್ಯ ತಾನಾಗಿಯೇ ಸುಂದರವಾಗುತ್ತದೆ."
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಅದಿತಿ ಈಗ ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಲ್ಲ; ಅವಳು ಕಾಲದ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದಳು.
ಕಥೆ: ರವಿ ಬೂಕನಬೆಟ್ಟ
ಈ ಬರಹ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ❤️
ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಮೆಂಟ್ ನಮಗೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೇರಣೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಪ್ಪದೆ ತಿಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಹಕ್ಕು ನಿರಾಕರಣೆ (Disclaimer):
ಗಮನಿಸಿ: ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿರುವ "ಕಾಲದ ಕನ್ನಡಿ: ಮರಳಿ ಬಂದ ಮಹಾಭಾರತದ ಮಣಿ" ಕಥೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೇಖಕರ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸೃಷ್ಠಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಕಥೆಯು ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ (Sci-Fi) ಅಂಶಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಒಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಬರಹವಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಮುದಾಯ ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಜೆಮಿನಿ AI (Gemini AI) ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಈ ಕಥೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸೃಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಥೆಯ ಹಕ್ಕುಗಳು ಲೇಖಕರ ಬಳಿ ಇರುತ್ತವೆ; ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮರುಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ